کتاب ماجراهای زاغی

کتاب ماجراهای زاغی به قلم آیدا کیائی فر، به صورت مصور مهارت‌های حل مسئله را به کودکان گروه سنی «ب» و «ج» آموزش می‌دهد.

در دشتی زیبا که انواع پرندگان و حیوانات در آن زندگی می‌کنند کلاغی به نام زاغی لانه‌ی کوچکی دارد که این اثر ماجراهایی که برایش رقم می‌خورد را بازگو می‌کند.

آیدا کیانی فر، متولد 1386 تهران است. او نوشتن را از هفت سالگی شروع کرده و تاکنون سه قصه‌ی بلند و پنج قصه‌ی کوتاه نوشته است. او معتقد است نویسندگی از واقعیت سرچشمه می‌گیرد و با خیال‌پردازی ادامه پیدا می‌کند.

در بخشی از کتاب ماجراهای زاغی می‌خوانیم:

زاغی داستانش را شروع کرد: «من ده سال پیش به دنیا اومدم. اون موقع هنوز زاغ گل و زاغک به دنیا نیومده بودن، من اول به دنیا اومدم و برادر بزرگ‌ترشون شدم. دو روز گذشت و صبح روز سوم خواهر و برادرم هم به دنیا اومدن.

از اون روز به بعد کار مادر و پدرمون بیشتر شد، باید هر روز مسافت زیادی رو طی می‌کردن تا غذایی مثل کرم خاکی و حشره برای غذای ما فراهم کنن پدر و مادرم خسته و کوفته به خونه برمی گشتن؛ و اگه ما هنوز گرسنه بودیم، دوباره برای شکار حشرات پر می‌کشیدن و بیرون می‌رفتن و ساعت‌ها تو تاریکی دنبال سوسک، کرم خاکی، مورچه‌ی درختی و... می‌گشتن تا شکم ما رو سیر کنن.

سه هفته گذشت و ما بزرگ‌تر شدیم و پرهامون در اومد، ولی هنوز ناتوان بودیم و شاهپرهامون در نیومده بود و مجبور بودیم باز برای غذا از پدر و مادرمون کمک بگیریم. یه روز که پدر و مادر برای تهیه‌ی غذا به جنگل رفته بودن، شکارچی‌ها اون‌ها رو با تفنگ زدن و اسیر شون کردن.

خالم با صدای تفنگ از خواب پرید، مخفیانه نگاه کرد و متوجه شد که پدر و مادرم رو شکارچی‌ها اسیر کردن. سریع خودش رو به ما رسوند و ما رو به لونه‌ی بزرگ‌تر خودش برد و از ما مراقبت کرد. یه روز که خاله‌ام داشت به ما پرواز کردن یاد می‌داد، من به حرفهاش خوب گوش ندادم و یاد نگرفتم، ولی زاغ گل و زاغک یاد گرفتن. من با خودم گفتم: «من بزرگ‌تر از زاغک و زاغ گل هستم، پس من هم باید یاد بگیرم. مدتی گذشت گروهی گردشگر خارجی اومده بودن تا جنگل محل زندگی ما رو ببینن.