کتاب 100 پرسش و پاسخ درباره مراقبتهای بیمار سرطانی نوشته ریچارد تی. هارا، سوزانا ال. رزبا در چند بخش اصلی با هدف در اختیار گذاشتن اطلاعات و توصیههای سودمند راهنمای مناسبی برای پرسشهایتان است که به اهمیت اصول مراقبت از بیماران و مراقبان میپردازد.
در نخستین فصل کتاب 100 پرسش و پاسخ دربارۀ مراقبتهای بیمار سرطانی (100 Questions and Answers about Caring for Family or Friends with Cancer) در تعریف سرطان آورده شده: «انسانها تصور میکنند که سرطان مانند یک توده یا غده بخشی از بدنشان است اما در کتابهای پزشکی سرطان، فرآیند غیرعادی و کنترل نشده سلولها تعریف شده است.»
ریچارد تی. هارا (Richard T. Hara) سوزانا ال. رزبا (Susanna L. Worcester) این کتاب را در 9 فصل با موضوعات زیر تدوین کردهاند که البته فصل نخست با موضوع سرطان اساسیترین مساله در بخش آگاهی است.
«سرطان»، «مدیریت درمان و مراقبت پزشکی»، «پذیرش مسئولیت مراقبت از بیمار»، «مراقبت از خود»، «موضوعات و روابط خانوادگی»، «مراقبت خانگی، تجهیزات پزشکی» «مباحث بیمهای»، «نگرانیهای شغلی» و «واکنشهای احساسی و نگرانی درباره»
واکنش شما زمانی که بگویند «مبتلا به سرطان هستید» چیست؟ اولین احساس قبل از ضربه و شوک شدید، شک و تردید است. سرطان تنها یک اختلال فیزیکی در بدن نیست بلکه عمیقترین ترسها را در وجود بیمار ایجاد میکند. با وجود سالها تلاش و آموزش خستگی ناپذیر جهت تغییر نگرش نسبت به این بیماری، هنوز اقدامات موفقیت آمیزی صورت نگرفته است. وظیفه اصلی ما مشاوره به بیماران و خانواده هاست. این بیماری نه تنها بیمار را بلکه تک تک اعضای خانواده را هم درگیر میکند.
در بخشی از کتاب 100 پرسش و پاسخ دربارۀ مراقبتهای بیمار سرطانی میخوانیم:
تشخیص سرطان، انجام جراحی و احتمال شیمیدرمانی و پرتودرمانی بسیار سخت است. از کجا شروع کنیم؟
ظرفیت بیمار را از پذیرش این موضوع بسنجید. بامطالعۀ شیوههای قبلی آشنا شوید و به آن کنید. در موقعیتهای مختلف، افراد روشهای مشابهی در پذیرش دارند. آیا شیوههای تجربه شدۀ او مؤثر است؟
راهحلهای قبلی تا زمانی مؤثر است که الگوی نادرستی در زندگی مثل پرخوری، کمخوری، مصرف دارو و الکل و اختلالات روانی به وجود نیامده باشد.
معمولاً در مراحل اولیۀ بیماری گفتگو، آموزش و حذف موقعیتهای پرخطر در پیشرفت درمان مؤثرتر است. اغلب بیماران دورههای قبل از جراحی، شیمیدرمانی و پرتودرمانی را با نگرانی بیان میکنند. آنها در تشخیص بیماری عجله دارند و منتظر شروع درمان نمیمانند. از پیشرفت سرطان میترسند. عدهای به دلیل استرس بالا درمان را بهسرعت شروع میکنند و ناموفق هستند و بعدها افسوس میخورند. همچنین بیماران درک درستی از شیمیدرمانی و پرتودرمانی ندارند. عدم درک صحیح باعث ترس بیشتر میشود. مثلاً برخی افراد به دلیل ریزش مو و احساس درد از شیمیدرمانی میترسند. درست است که بعضی بیماران این علائم را تجربه میکنند؛ اما درمانهای جدید و داروهای کنترل شده عوارض جانبی را کاهش و تحمل در برابر پرتودرمانی و شیمیدرمانی را افزایش میدهد. ممکن است برخی بیماران عوارض جانبی را اصلاً تجربه نکنند. شاید عدهای دچار عوارض جانبی بیشتری شوند؛ اما با تغییرات جزئی در کارهای روزانه به زندگی خود ادامه میدهند. صحبت کردن با بیمارانی با درمان مشابه در چگونگی کنترل درمان کمک میکند. قبل از انجام شیمیدرمانی و پرتودرمانی بهتر است با محیط درمان آشنا شوید تا بدین وسیله ابهامات از بین برود و برای پذیرش درمان آمادهتر باشید. گاهی این کار کمک میکند که عملاً محیط درمان را ببینید. مهمترین کار این است که با دکتر یا پرستار برای کسب اطلاعات کافی از نوع خاص درمان، عوارض جانبی احتمالی و چگونگی پیشگیری یا درمان بیماری صحبت کنید. البته محدودیتهایی که بعد از جراحی یا عوارض جانبی درمان اتفاق میافتد باعث ناامیدی بیمار میشود. به بیمار آرامش و قوت قلب بدهید. در این شرایط حفظ تعادل روحی - روانی مهمتر از تعادل جسمی است. مثلاً ممکن است دیگر همسرتان از دیدن فیلم در سینما لذت نبرد. فیلمی کرایه کنید و در خانه بمانید و همراه هم تماشا کنید. این خوب است. تمام بیماران برای بهبودی نیاز به استراحت دارند. تحمل فشار درمان آنها را از فعالیت باز میدارد که نتیجۀ آن خستگی و استرس زیاد است. برخی بیماران نیز با حمایتهای اجتماعی دوستان، خانواده، همکاران یا دیگران بیماری خود را میپذیرند. پس یک یا دو نفر را برای همفکری با بیمار انتخاب کنید؛ بنابراین صحبت دربارۀ افکار، احساسات، نگرانی و ترسها بهترین روش برای حل مشکل و دریافت کمک از دیگران است.
بله






















