کتاب قطعه‌ای از آسمان دزفول

کتاب قطعه‌ای از آسمان دزفول نوشته‌ی فاطمه دهقان نیری، ضمن ارائه تاریخچه‌ای از پیشینه دزفول، با خاطره‌ی یکی از مجروحان دوران جنگ ایران و عراق در لندن آغاز می‌شود و سپس به شرح کوتاهی از اتفاقات دوران دفاع مقدس می‌پردازد.

در بخشی از کتاب قطعه‌ای از آسمان دزفول می‌خوانیم:

نیروی سپاه، بسیج و نیروی زمینی ارتش در منطقه گسترش پیدا کرده و مقابل‌شان ایستاده بودند، اما توان‌شان ضعیف بود. هواپیماهای خودی می‌خواستند نیروهای زرهی دشمن را بمباران و منهدم کنند. اما منطقه وسیع بود و نیروهای دشمن و خودی به هم نزدیک بودند و ممکن بود نیروهای خودی یا ‌جایی را که مورد نظر نیست، بمباران کنند. محل دشمن هم مدام تغییر می‌کرد. مثلاً امروز عراقی‌ها در سه‌راه قهو‌ه‌خانه بودند، روز بعد تغییر مکان می‌دادند. برای حل مشکل، تعدادی از خلبان‌های پایگاه وحدتی را با جیپ‌های بی‌سیم‌دار که بُردش زیاد بود، فرستادند به جبهه. چون خلبان بودند، منطقه را می‌شناختند و می‌توانستند هواپیمایی را که برای بمباران نیروهای دشمن آمده بود، راهنمایی کنند. تعداد قابل توجه‌ای از خلبان‌های جوان به این مأموریت‌ها اعزام شدند.

یکی از خلبان‌های ناظر مقدم که در جبهه حضور داشت، خلبان خسروی‌نسب بود. می‌گفت در طول یک روز، به طور متناوب چهل فروند هواپیما از پایگاه دزفول درخواست کرده و این چهل فروند توانستند پل کرخه‌ را ببندند و جلوی عراقی‌ها را با بمباران‌های کوبنده سد کنند. می‌گفت لاشۀ تانک‌های سوختۀ عراقی در منطقۀ آن طرف پل کرخه جمع شد.»

نیروی هوایی با هواپیما به جنگ تانک رفت و چه بسا بعضی هواپیماها نیز سقوط کردند. از آن طرف بسیجیان دزفول شنیدند که باید خود را برای نبرد شهری آماده کنند. پیش خود قرار گذاشتند در چهارراه اندیمشک جلوی نیروهای دشمن را بگیرند و دمار از روزگارشان در آورند.