کتاب شب پنجم

کتاب شب پنجم نوشته فریبا انیسی، فعالیت‌های سیاسی گروه‌هایی را بین سال‌های 1356 تا 1360 بازگو می‌کند. شخصیت‌های اصلی این رمان دو زن به نام‌های منیره و صدیقه‌اند که قبل از پیروزی انقلاب وارد فعالیت‌های سیاسی شده‌اند.

این دو نفر پس از رویداد چند اتفاق از گردونه فعالیت‌های سیاسی خارج می‌شوند ولی در کنار مردم باقی می‌مانند و حوادث این داستان تا سال 1360 و بمباران «زندان دولتو» در کردستان ادامه می‌یابد. داستان از زبان دانای کل روایت می‌شود و به زندگی این دو فرد و خانواده‌های آن‌ها می‌پردازد. بسیاری از حوادث نقل شده در این رمان بر مبنای واقعیت است.

کتاب «شب پنجم» جزو 10 اثر برگزیده جشنواره داستان انقلاب در سال 1389 بود. این رمان ادامه‌دار است و فریبا انیسی در حال انجام پژوهش‌های تاریخی برای نگارش ادامه این اثر است.

در بخشی از کتاب شب پنجم می‌خوانید:

زن‌ها و دخترها ریختند بیرون. نگهبان در را باز کرد. توی تاریک و روشن راهرو، زن نحیف و زاری، سیه‌ چرده و نالان، پا جلو گذاشت. موهای گوریده و به هم چسبیده‌اش از زیر روسری سیاه چروکیده بدجوری توی ذوق می‌زد. جابه‌جای لباسش رد خون داشت. بسته‌ای را به سینه‌اش چسبانده بود. همه سرک کشیدند از اتاق‌های دیگر که: «این کیه این وقت شب؟» و صدای ضعیف ناله‌ای فضا را شکافت. مثل صدای بچه‌گربه‌ای که مادرش مرده بود و ابراهیم آورده بودش خانه و صدیقه با شیشۀ بچه بهش شیر می‌داد.

بچه‌ گربه دارد؟
صدیقه گفت و زل زد به بستۀ‌ توی دست زن. خورشید خانم و چند تای دیگر، پریدند سمت زن.
وای! این بچه چرا این‌‌قدر ضعیف است؟ کی به دنیا آمده؟
عصری.
باید توی دستگاه نگهش دارند. زردی هم دارد. شاید لازم باشد خونش را عوض کنند.
محبوبه گفت، که پزشکی خوانده بود. یخ سکوت شکست.
مبارک است!
ان‌شاءالله خوش‌ قدم باشد!
اسمش را چی گذاشتید؟
هنوز هیچی!
محبوبه دست برد زیر بغل زن که قدم‌هایش سست و نامرتب بود. بچه را گرفت بغل و هشدار داد: «کسی بوسش نمی‌کند‌ها!»
درد امان زن را بریده بود. دست گذاشت به کمرش. پاهایش ورم کرده بود. راهی‌اش کردند طرف اتاق 5، که هم نور بیشتری داشت و هم نزدیک حمام و دستشویی بود.
اول برویم حمام.
زن تازه‌زا که حمام نمی‌رود!
زن گفت: «دوباره می‌آیند دنبالم، باید بروم.»