معرفی و دانلود کتاب هیچ هیچ شدن

معرفی کتاب هیچ هیچ شدن

کتاب هیچ هیچ شدن، به تالیف خدیجه قاسمی، رمانیست خواندنی و شگرف با موضوع اجتماعی و عاشقانه. رمانی که از خواندش سیر نمی‌شوید. 

خدیجه قاسمی در رمان اولش "روی جاده نمناک" و در دومین اثرش یعنی "مسافران مه" که رمانی اجتماعی و سیاسی در حوزه‌ی دفاع مقدس بود، به خوبی نشان داد که داستان‌نویسی فطری و تواناست. قدرت او در فضاسازی شخصیت‌پردازی و پیش‌برد داستان شگرف و تحسین‌برانگیز است استقبال خوانندگان از روی جاده نمناک و چاپ‌های مکرران در اندک زمان شاهدی براین مدعاست. شم داستان‌نویسی ذاتی و تسلط نویسنده بر شیوه‌های قصه‌گویی و شناخت منطقی از حوادث روزگار رمان‌های او را جذاب و خواندنی‌کرده است. 

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

نفهمیدم در نگاه دکتر چه بود که نیاز به هیچ توضیحی نداشتم. از جا برخاستم. کیفم را انداختم روی دوشم و به طرف در رفتم. دکتر چشم از مدارک پزشکی‌ام برداشت و با اضطراب نگا‌هم کرد. 

خانم... 

از در زدم بیرون. صدای دکتر همچنان به گوش می‌رسید. منشی دکتر که آهسته با تلفن پچ‌پچ می‌کرد، متعجب به من خیره شد. دکتر از اتاق بیرون آمد. 

- صبر کنید خانم همتی... . 

خودم را به آسانسور رساندم. خانم منشی با مدارک پزشکی‌ام از اتاق بیرون دوید. قبل از این که به من برسد، من توی خیابان بودم. حال غریبی داشتم. حس کسی را که انگار برای اولین بار است وارد خیابان شده و همه چیز برایش عجیب و غریب است. یک وحشت نامحسوس انگار در من نفوذ کرده بود. هوا ابری و دلگیر بود و سوز سرد و گزنده‌ای توی تنم پیچیده بود. به مردم نگاه می‌کردم. بعضی در خود فرو رفته و بعضی شاد و بی خیال به نظر می‌رسیدند. چند دختر و پسر خردسال با دسته گل‌های زیبایی در میان ماشین‌ها می‌دویدند. صورت‌هایشان از سوز سرما گل انداخته بود.

آه عمیقی کشیدم و آرزو کردم کاش یک بار دیگر به آن دوران طلایی کودکی برمی‌گشتم. به دوران بی‌خیالی. به دوران خواب‌های رویایی و به دوران آرزوهای کوچک دست یافتنی. ابرها فشرده‌تر و هوا تاریک‌تر شد. چقدر در پاییز فاصله روشنایی و تاریکی کوتاه می‌شد. صدای رعد و برق، حرکت و جنب جوش مردم را بیشتر می‌کرد. باران نم‌نم شروع به باریدن کرد. هر چه شدت باران بیشتر می‌شد، خیابان‌ها خلوت‌تر می‌شد. فقط عشاق دست در دست هم بی‌خیال در زیر باران آهسته قدم می‌زدند. من هم، خودم را سپردم به باران، بی‌هیچ ترس و تردیدی. اشک‌هایم گرم بود و بارش باران گرمایی را که از وجودم بیرون می‌زد خنک می‌کرد.