بله
در کتاب بند ناف، تالیف آتوسا خداداد، به پیشواز صدای دل کودک سرمست و بازیگوشی می‌رویم که در انتهای خط آبستن، ریسمان جهان را می‌کشد و در این جهان و آن جهان در شوق کودکانه می‌خندد.
در بخشی از کتاب بند ناف می‌خوانیم:
مرا به وِلوِله نینداز
در این مدارِ کهکشان‌ات
اندیشیدم در سماع این زمین‌ات
چرخیدم
چرخیدم از چرخشِ افکارم
سرگیجه کنان
در خلوتِ خیالت پا می‌کوبم
به گوش نمی‌رسد آن موسیقی
همان ریتمیِ که آمدنم را خبر داد
به خاک
مرا مدهوش کرد با ریحان
آمدم
آویزان شدم به ریسمانِ پوستی
در گذرگاه زمین وذَر
گریه کردم
اما .....
