من این کتاب رو برای یک پروژه ترجمه دانشگاهی انتخاب کردم و واقعا کتاب جذابی هست. این کتاب در حوزه ادبیات پایداری (جنگ) نوشته و اثر احمد دهقان هست. داستان این کتاب از زبان ناصر بیان میشه. ناصر رزمنده جوانی هست که بارها سابقه شرکت در جبهه داشته. در بین امتحانات مشق و درس رو رها و به همراه دوستش علی راهی منطقه جنگی جنوب میشه. در اونجا ضمن دیدار مجدد با دوستان سابقش، از قریب الوقوع بودن عملیاتی مهم (کربلای ۵) اطلاع پیدا میکنه. در حین عملیات بسیاری از دوستاش شهید و مجروح میشن، خود اون هم مجروح شده و به پشت خط میاد. بعد از چند روز به شهر خودش برمیگرده و زندگی عادی رو از سر می گیره. بعد از مدت کوتاهی با دریافت تلگراف یکی از دوستاش خودش را آماده برگشتن به منطقه می کنه.
کتابیه که زبان خیلی سادهای داره. حس میکنم ضعفی که داره اینه که زبان کتاب برای زمان جنگ زیاده ساده و جملات زیادی کوتاه بود. به عنوانمثال کتاب سووشون رو اگر خونده باشید میبینید که تصویرسازیهای فوق العاده قوی تری داره که توی این کتاب همچین چیزی نمیبینیم به این قوت. ولی خب این برمیگرده به توانایی نویسنده. درکل کتاب خوبیه ارزش خواندن داره
همیشه از نظر من شخصیت اصلی داستان یه قهرمان باید باشه ولی ناصر اینگونه نبود. علت اینکه بین همه محبوب شده بود اصلا در داستان مشخص نبود. انگار از روی جبر به جبهه رفته و در اخر هم برگشت. در کل داستانی بود که ادمو تحت تاثیر قرار میدادو روان و جذاب بود.
کتاب بسیار جالبی بود. خودم از رزمندگان زمان جنگ هستم. تمام حوادثی که در کتاب شرح داده شده، برای من هم اتفاق افتاده. حتی مجروح شدن.
من را به آن روزها برد. روزهای پر از یکرنگی و مردانگی.
برخلاف تعریفهایی که شنیدم یک داستان معمولی بود. داستان به زبان حال ساده بود و همین تا حدودی از جذابین متن کاسته بود چون موصوعش جنگ بود کاش به زمان گذشته نوشته میشد و حس بهتری رو ب خوانمده القا میکرد