کتاب راز لاچین

کتاب راز لاچین نوشته آریا ترکانبوری، به زبانی ساده و در عین حال دقیق، به معرفی ساختار موسیقی و چالش‌های آن در ایران می‌پردازد. این کتاب برای علاقمندان به تئوری موسیقی و هنرآموزان مناسب است.

در بخشی از کتاب راز لاچین می‌خوانید:

بعد از اولین کنسرتم در 14 مارس 1894 در هامبورگ به دیدن ربنشتاین رفتم. با خودم عکس بزرگی از او برده بودم که برایم امضا کند. هر چند می‌دانستم از این کار بدش می‌آید. وقتی عکس را به‌ طرفش دراز کردم، هر دو مشتش را برد بالا و با حالتی آمیخته از عصبانیت و خنده فریاد زد: «مگر تو خری پسر؟». با این حال عکس را برایم امضا کرد. وقتی ازش پرسیدم که جلسه‌ی بعدی کی است؟ جواب داد: «هیچوقت». و من ناامیدانه پرسیدم: «چرا؟» و آن روح بزرگوار پاسخ داد: «پسر عزیزم، من هر آنچه درباره‌ی پیانو و موسیقی می‌دانستم بهت گفتم». بعد در حالی‌ که کمی لحنش عوض شده بود گفت: «اگر تو هنوز آن‌ها را بلد نیستی باید بروی به‌ جهنم!» و من جدیت او را در لبخندش حس کردم. بعد از آن دیگر هیچ وقت ربنشتاین را ندیدم. به ویلایش در سن پترزبرگ برگشت و همانجا در 19 نوامبر 1894 از این دنیا رفت... ولی همیشه در دنیای من زندگی می‌کند، نه فقط من، بلکه همه. بعد از مرگ او دیگر زندگی برایم پوچ و خالی بود. اتفاق جالبی که افتاد این بود که همان روز درگذشت ربنشتاین، من برای اولین بار در مقابل جمعیت اجرا داشتم. البته به‌ جز اجرای هامبورگ. در این کنسرت من «پولونز» ربنشتاین را در «می بمل» که به تازگی در «درسدن» بازنویسی کرده و به‌ من تقدیم کرده بود، اجرا کردم. قطعه تماما مشخصات یک مارش عزا را داشت. هرگز تصور نمی‌کردم که دارم آواز ابدی ربنشتاین را می‌زنم. من این آهنگ را یک بار هم در مراسم سال بعد او اجرا کردم. دیگر در هیچ‌ جا آن را اجرا نکردم. مگر در خانه، برای خودم.
لاچین را بغض فرا گرفته بود که هوفمن ادامه داد:
لاچین. امیدوارم موسیقیدان خوبی بشوی. یادت باشد داشتن سرمایه یک چیز است و نحوه‌ی استفاده از آن چیز دیگر. تو داری وارد دنیای هنر می‌شوی. من همیشه این دنیا را مثل شکل زیر برای خودم تصور می‌کردم.