کتاب ادوار رفته بر مسیحیت (جلد 5 از مجموعه تاریخ فرهنگی قبیله لعنت)

در کتاب ادوار رفته بر مسیحیت (جلد 5 از مجموعه تاریخ فرهنگی قبیله لعنت) نوشته اسماعیل شفیعی سروستانی، به اجمال به مهم‌ترین نقطه‌ عطف‌های رفته بر مسیحیت و مسیحیان، از روز نخست تا قرون معاصر پرداخته و با تکیه بر منابع اصلی و مهم، مستندسازی شده است.

پیش از میلاد مسعود و مبعث فرخندۀ حضرت عیسی (ع)، شرایط تاریخی حاکم بر امپراتوری «روم» و «یونان» و غلبۀ فرهنگ‌های شرک‌آلود، زمینه‌های ظهور پیامبری آسمانی و مصلحی الهی را فراهم آورده بود. از این رو، همۀ همت حضرت مسیح (ع) مصروف بازگرداندن مردم به فطرت پاک، احیای سنت‌های فراموش شدۀ انبیای پیشین، ممانعت از تداوم جریان انحرافی و بزهکارانۀ کاهنان معبد و سرانجام، نوید فرا رسیدن ملکوت خداوند متعال شد. این همه به مذاق اشرار یهود خوش نمی‌آمد و بر آن شدند از اقدامات ایشان جلوگیری کنند.

در بخشی از کتاب ادوار رفته بر مسیحیت (جلد 5 از مجموعه تاریخ فرهنگی قبیله لعنت) می‌خوانیم:

حضرت عیسی (ع) در هنگامه‌ای که هرودوس کبیر بر تخت سلطنت یهود نشسته بود و به عنوان فرمانده دست نشانه رومیان، اوامر آنان را مرعی می‌داشت، به دنیا آمد. مسیح، لقب حضرت عیسی بن مریم (ع) است و این لقب، برای برخی دیگر از شخصیت‌های سیاسی، اجتماعی بنی‌اسرائیل، همچون طالوت، داوود و حضرت سلیمان (ع) نیز به کار رفته است.

در بین اسرائیلیان قبل از تبعید، مشیاح یا مسیح، به معنی مسح و تدهین شده، یک شخصیت معین و مشخص نبود؛ بلکه این اصطلاح، معرف یک رسم مذهبی بوده است که با مسح و ریختن روغن بر موها یا روغن مالیدن، با ذکر ادعیه و انجام تشریفات خاص، در اغلب فرهنگ‌های مجاور اسرائیل، نشان شکلی از تقدیس و تحسین بوده است.

در ادوار اولیه، برگزیدگان جامعه «اسرائیل»، که در حقیقت منتخبان و نمایندگان یهوه تصور می‌شدند، قضات برجسته، که رهبران و مدیران اولیه بنی‌اسرائیل به شمار می‌رفتند، (شوفتیم) امیران و سرداران مورد نظر یهوه، که «نجید» نامیده می‌شدند، کاهنان اعظم و بالأخره شاهان اولیه اسرائیل، به علامت برگزیده شدن از سوی یهوه، مسح و تدهین می‌شدند و «مسیح یهوه» لقب می‌گرفتند. تدهین فقط مختص اشخاص نبود؛ بلکه اشیاء و مکان‌ها، مانند محراب و مذبح و وسایل معبد با تدهین تقدیس می‌یافتند. در تشریفات مذهبی با تدهین، این اشخاص و اشیا از دیگران جدا و متمایز گشته و به خدا تعلق می‌گرفتند و آنچه که به خدا تعلق داشت، مقدس شمرده می‌شد و از جانب خدا، قدرت می‌یافت.