کتاب وصایای امام علی علیه السلام به جهان بشریت

کتاب وصایای امام علی علیه السلام به جهان بشریت تألیف محمدجواد مهری، برای پیروان مکتب علوی، دوستداران ولایت و امامت گردآوری شده و گزیده‌ای از خطبه‌ها، نامه‌ها و سخنان کوتاه علی ابن ابی طالب است.

نهج‌البلاغه در میان عالمان شیعه و اهل سنت جایگاهی ویژه دارد و اعجاب همگان را برانگیخته است تا جایی که آن را فروتر از کلام خالق و فراتر از کلام مخلوق دانسته‌اند و صاحب این کلمات را سرور سخنوران و پیشتاز رسا سخن‌گویان می‌دانند. نهج‌البلاغه دریایی بیکران، اقیانوسی پهناور، گنجینه‌ای پر گهر، باغی پر گل، آسمانی پر ستاره در جهت شرح توحید، نمایانگر حق بودن، تفسیر حقیقت، بیان عقائد، مبیّن اخلاق، هدایتگر به سوی عمل صالح و خلاصه تنها کتاب جامعی است که تمام اُدبای جهان را به خود متوجه ساخته است.

امروزه در شرایطی مشابه شرایط حکومت دوران امیرالمؤمنین (ع) به سر می‌بریم. پس روزگاری همچون دوران نهج‌البلاغه است. در این دوران می‌شود از دیدگاه دقیق و نافذ امام علی (ع) به واقعیت‌های جهان و جامعه نگاه کرد و بسیاری از حقایق را دید، شناخت و علاج دردها را پیدا کرد.

کتاب وصایای امام علی علیه السلام به جهان بشریت، علاوه بر دیدگاه قرآن و روایات درباره‌ی وصیت، به بررسی چهار وصیت علی ابن ابی‌طالب پیرامون مسائل مختلف پرداخته است.

در بخشی از این کتاب درباره‌ی معیارهای روابط اجتماعی می‌خوانیم:

یَا بُنَیَّ اجْعَلْ نَفْسَکَ مِیزَاناً فِیمَا بَیْنَکَ وَ بَیْنَ غَیْرِکَ فَأَحْبِبْ لِغَیْرِکَ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِکَ وَ اکْرَهْ لَهُ مَا تَکْرَهُ لَهَا وَ لَا تَظْلِمْ کَمَا لَا تُحِبُّ أَنْ تُظْلَمَ وَ أَحْسِنْ کَمَا تُحِبُّ أَنْ یُحْسَنَ إِلَیْکَ وَ اسْتَقْبِحْ مِنْ نَفْسِکَ مَا تَسْتَقْبِحُهُ مِنْ غَیْرِکَ. وَ ارْضَ مِنَ النَّاسِ بِمَا تَرْضَاهُ لَهُمْ مِنْ نَفْسِکَ وَ لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ وَ إِنْ قَلَّ مَا تَعْلَمُ وَ لَا تَقُلْ مَا لَا تُحِبُّ أَنْ یُقَالَ لَکَ؛‌

ای پسرکِ من! میان خود و دیگران، خویشتن را میزان و وسیله سنجش قرار ده و بنابراین، هرچه را برای خود دوست داری و می‌پسندی، برای دیگران هم دوست بدار و بپسند و هرچه را برای خود دوست نداری و نمی‌پسندی، برای دیگران هم دوست مدار و نپسند، و به همانگونه که نمی‌خواهی به تو ظلم شود، به دیگران ظلم نکن، و همان‌طور که دوست داری به تو نیکی شود، به دیگران نیکی کن، و آنچه را در دیگران زشت می‌شماری برای خود نیز زشت شمار. و به همان مقدار چیزی از سوی خود که آن را برای مردم می‌پسندی، از سوی مردم درباره خود راضی باش هرچه را که نمی‌دانی مگو اگرچه چیزی را که می‌دانی اندک باشد، (باز هم مگو) و آنچه را که دوست نداری درباره‌ات بگویند، درباره دیگران مگوی.