کتاب مهندسی فرهنگی

کتاب مهندسی فرهنگی نوشته‌ی علی خوشدست، شرح نمادین دلدادگی شهیدان دیار طوس به حضرت امام رئوف علیه‌السلام است. شرحی بس دلکش، بدیع و البته شگفت‌انگیز و خارق‌العاده. ماجراهای غیر قابل شکافتن و شرح کردن، که فقط با همین زبان خاص، قابل طرح و وصف است.

علی خوشدست در کتاب مهندسی فرهنگی، توانسته مباحث پیرامون ولایت، قضا، فنا، عشق و سایر موضوعات، از این‌ دست را به زیبایی بیان کند و از طرفی ماجراهای واقعی را که افسانه می‌نماید، در فضایی مه‌آلود و نیمه‌روشن به تصویر بکشد و به حقیقت مانندی آن‌ها کمک کرده و باورپذیر کند.

عرصه‌ی دفاع مقدس، مولّد موضوعات متضاد و متفاوت است و تلاقی مباحث از این وادی، به ساحتِ ادبیات دفاع مقدس هم، راه پیدا کرده و وظیفه‌ی خطیر نویسندگان را، پیش چشم می‌آورد.

با رصد ابتدایی سیر تطوّر تاریخ ادبیات این مرز و بوم، می‌توان دریافت: که تقریباً دو قله‌ی بلند محتوایی جدا از هم، در این وادی، گردن فرازی می‌کنند، قله‌هایی مجزا و گاه، پشت به یکدیگر! که یکی حماسه است و دیگری عرفان!

این محتوای غنی و کامل در ادبیات دفاع مقدس، نویسندگان را به چالش جدی کشیده است و توان هنر و ادبیات را، به مبارزه طلبیده، و این فرمایش مقام معظم رهبری را که: «آیا ما، خواهیم توانست این گنج را استخراج کنیم» بیشتر به رخ می‌کشد.

به نظر می‌رسد حرکت زبانی علی خوشدست، آغاز راهی است که سال‌های سال، ادبیات مقاومت، انتظار ظهورش را کشیده و آسیب‌شناسی و نقد و بازخوانی این روش نگارش که در این حوزه، بدیع است، می‌تواند افق‌های آن‌ را روشن کرده و ادبیات نمادین را در حوزه‌ی دفاع مقدس به بالندگی برساند.

در بخشی از کتاب مهندسی فرهنگی می‌خوانیم:

به شاگرد شوفر، نفری دو قِرون پول دادیم و از در عقب، سوار یه اتوبوسِ سیصد و دو شدیم که می‌رفت ییلاقای اطراف شهر و یه ربع، بعد، وسط بوته‌های خارشتری، توی ایستگاه ویرانی پیاده شدیم! و رفتیم کنار لونه‌ی مورچه‌خوارای کوچولو نشستیم!.

مورچه‌خوار خودش که دیده نمی‌شد ولی توی قسمتای نرم زمین چند تا قیف کوچولوی خاکی بود که قطر دهنه‌ی بالا و ارتفاع اونا، قدِ یه بند انگشت بیشتر نبود!