کتاب دیوان منسوب به امام حسین (ع)

کتاب دیوان منسوب به امام حسین (ع) اثر محمد عبدالرحیم، برای آشنایی با امام حسین (ع) از کلمات خود آن حضرت بهره برده است. دیوان گران‌بهای حاضر از لحاظ فکری و انتخاب مضامین، نسبت نزدیکی با دیوان منسوب به علی بن ابی‌طالب (ع) دارد و باید گفت که این فرزند پاک، نهالی از آن شجره طیبه است.

امام حسین (ع) کسی است که جز درباره نحوه شهادت، اطلاعات چندانی از ایشان نداریم؛ در حالی که سراسر زندگی این امام همام، سرشار از درس‌ها و نکته‌های نابی است که شاید به اندازه شهادت ایشان، در زندگی تک تک ما راه گشا باشد.

فصل اول این کتاب، احادیث نبوی درباره امام حسین (ع) آمده و پس از توضیح مختصری از زندگی امام در فصل دوم، در فصل سوم به سخنان گهربار امام پرداخته شده است. فصل آخر این کتاب، شامل اشعار منتسب به امام حسین (ع) است که نمونه‌ای از آن را در بخش بالا آوردیم.

در بخشی از کتاب دیوان منسوب به امام حسین (ع) می‌خوانیم:

آنان را که دوست داشتم از این جهان رخت بربسته‌اند. اینک من هستم و کسانی که دوستشان ندارم. در میان مردمی زندگی می‌کنم که پشت سرم ناسزا می‌گویند اما من از آنان به بدی یاد نمی‌کنم. آنکه با تمام توانایی نابودی مرا آرزو می‌کند، من برای راهنمایی و هدایتش امر به معروف می‌کنم. با کینه و خشم به زخم زبان پناه می‌برد، آن چیزی که من هرگز به سوی آن نمی‌روم. او حشرات نیش زننده را در اطراف من می‌بیند که طنین افکنده‌اند، اما به دفع آن‌ها نمی‌پردازد.
هرگاه که آتش کینه، رو به خاموشی رود، آتش بیاران معرکه آتش کینه را شعله ورتر می‌کنند.