رمان گناه من

کتاب رمان گناه من، نوشته مهری اصغریان، داستان دختری ترسو و نادان است که امید دارد روزی گذشت را فراموش کند و جان دوباره‌ای بگیرد...

در بخشی از کتاب رمان گناه من می‌خوانیم:

کاش مرده بودم...
صدای قطرات باران که شتابان بر‌روی شیشه می‌کوبید و با هیچ زحمتی از لای ترک قاب پنجره به داخل اتاقم می‌آمد، مرا هر لحظه عصبی‌تر و ناامیدتر می‌کرد. روی زمین خیس و نمناک زیر زمین ایران نشستم و به قطرات ریز و درشتی که از آسمان فرود می‌آمد، خیره شدم. دو زانویم را بغل گرفتم و دست‌هایم را به دور پاهایم حلقه کردم و به دیوار ریخته‌ی پشت سرم تکیه دادم. آه سوزناکی که از دلم برمی‌آمد بیشتر مرا غصه دار کرد. هر چند وقت یکبار نگاهم به علاءالدین نفتی که دور از چشم ایران به زیر زمین آورده بودم می‌افتد تا بادی که از لای در، به اتاقم می‌آید، آن را خاموش نکند. وقتی نگاهم به این اتاق خیره می‌شود، به یاد بدبختی و رنجی که با آن چند سالی دست و پنجه نرم کرده‌ام، می‌افتد. از‌طرفی سه سالی که شهد و عسل در زندگیم موج می‌زد را عمداً به یاد می‌آورم تا کمی جان خسته‌ام را تسکین دهد و برای قلب بیمارم، مرهمی باشد بلکه زندگی برایم قابل تحمل شود.

نمی‌دانم چگونه و به چه شکل حوادث گذشته را فراموش کنم. آیا می‌توانم به‌سادگی از آن‌ها بگذرم یا راه طولانی را در پیش دارم؟ همه اتفاقات گاهی زجرآورترین هستند اما بعد از گذشت زمان فقط در نظر آدم یک تجربه به حساب می‌آیند. گاهی می‌پرسم چرا این تجربه باید خیلی زود اتفاق می‌افتاد و اگر هم اتفاق افتاد چرا به بدترین شکل ممکن؟!