رمان زمین زیر پایم خالی است

کتاب رمان زمین زیر پایم خالی است، به تالیف م. ا. فاطمی، در واقع ادای دین به قشری خاص از اجتماع (افراد دوجنسه - تراجنسیتی) است که بزرگ‌ترین خواسته‌شان از دیگران تنها حمایت عاطفی و درک شرایط پیچیده‌ای است که در دنیای کنونی، آن‌ها را از انسان‌های عادی، مجزا و منزوی می‌نماید.

اگر هر فردی در مواجهه با این افراد خاص فقط به این نکته بیندیشد که او هم می‌توانست چنین شرایطی را داشته باشد، جلوی بسیاری از پیش داوری‌ها، طعنه‌ها و عکس‌العمل‌های شدید و نا‌به‌جا گرفته خواهد شد. شاید به همین نیّت بود که روایت داستان از زبان اول شخص، بیان گردیده تا خواننده با جایگزینی خود به جای قهرمان داستان، با وی هم ذات پنداری نموده و درک درستی از مشکلات این قشر و خواسته ناچیز آن‌ها که همانا انسان تلقی شدن همچون دیگران و اجازه‌ی پای گذاشتن در اجتماع بدون کوچکترین هراسی است، بنماید.

قابل ذکر است که داستان کتاب زمین زیر پایم خالی است، از واقعیت الهام گرفته است، بدین معنا که برخی اتفاقات این کتاب واقعیست و م. ا. فاطمی با برداشت شخصی و داستان آفرینی آن را در قالب کتاب گردآوری نموده است.

در کتاب رمان زمین زیر پایم خالی است می‌خوانیم:
روبروی آینه ایستادم و موشکافانه صورتم را کاویدم. زیرلب گفتم: «لعنتی، بازهم دراومده!»
موچین را برداشتم و به جان موهای نسبتاً زبری که در چانه‌ام سبز شده بود افتادم. این چندمین باری بود که این کار را می‌کردم، اما نمی‌دانم این موها از کجا سبز می‌شدند. آن هم به این زبری! مادر در را باز کرد و موچین از هولم به زمین افتاد. نگاهش به موچین افتاد.
چشمم روشن! موچین دست می‌گیری! زیرابرو برمی‌داشتی؟! مگه تو مدرسه نمی‌ری؟!
سرخ شدم، گفتم:«نه، چند تا موی درشت رو چونه‌م بود. خیلی زشت بود. داشتم اونارو برمی‌داشتم.»
مادر که نزدیک‌تر شده بود نگاهی به صورتم کرد. قیافه‌اش تغییر کرد. با کنجکاوی به موهای زبر نگاه کرد و گفت: «دیگه دست نزنی‌ها! هرچی برداری بیش‌تر می‌شه!»