کتاب انگورهای هزار مسجد

رمان انگورهای هزار مسجد اثر محمدرضا ضیغمی، روایت 4 فصل از زندگی معلم جوانیست به نام ابراهیم که همزمان با فوت پدرش راهی زادگاه خود می‌شود. شهری به نام هزار مسجد که گردش در بین باغ‌های انگورش تداعی کننده خاطراتی تلخ و شیرین برای شخصیت اصلی داستان است.

همزمان شدن دوران کاری این معلم جوان با روزهای پرتلاطم انقلاب، او را دستخوش ماجراهایی می‌کند که منجر به راهی شدن او به سمت جبهه‌های جنگ می‌شود که این امر در نهایت، عاقبت خوشی را برایش رقم می‌زند.

داستان انگورهای هزار مسجد نوشتۀ محمدرضا ضیغمی، دارای نثری ساده و روان است که دیالوگ‌ها و گفتگوهای آن به تدریج از حس‌گرایی به سمت جدیت و منطق پیش می‌رود که این ویژگی عاملی برای جذب مخاطب خاص و عام کتاب می‌شود.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:
میدانگاهی جلوِ مسجد را سیدهاشم و پسرانش آبپاشی کرده‌اند. دو بید مجنون توی میدان، پر است از قیل و قال پرنده‌ها. نرمه بادی می‌وزد، شاخ و برگ‌ها را به سر و صورتمان می‌نوازد. صدای قرآن که از بلندگوی مسجد پخش می‌شود، پرنده‌ها یا می‌پرند، یا آرام می‌گیرند. من و اسماعیل، زیر سایه بیدها، جلو در مسجد ایستاده‌ایم و به مهمان‌هایی که برای مراسم سوم می‌آیند، خوشآمد می‌گوییم. دایی کنارمان می‌ایستد. باغداران «شیرین‌تپه»، همه با هم آمده‌اند. دامداران «امیرآباد»، یکی یکی از راه می‌رسند. خیلی هایشان را نمی شناسم، ولی دایی همه را می‌شناسد. وارد مسجد که می‌شوند، با حوصله اسم رسم و نسبشان را برایم واگو می‌کند. دو تا ماشین با پلاک دولتی وارد میدان مسجد می‌شوند، که از هر کدام عده‌ای پیاده می‌شوند. دقت که می‌کنم، می‌بینم جعفر با همکاران ناحیه‌اند. به استقبالشان می‌روم. جعفر در آغوشم می‌گیرد. مثل بچه‌ای که بزرگ‌ترش را دیده باشد، بغضم می‌گیرد. جعفر هم همراهم می‌گرید.