بله
در کتاب نقش دعا و زیارت در بهداشت روانی اثر محمد مظفری، به این مطلب اشاره شده است که زیارت و دعا، به عنوان دو شیوه متداول مذهبی، چگونه می‌تواند آثار روان‌شناختی خود را بر روی فرد به جا بگذارند.
در جهان امروز به مراقبت، پرورش و ارتقای ابعاد روحی روانی انسان همانند ابعاد جسمی او اهمیت داده می‌شود. البته در بعضی موارد می‌بینیم که توجهات بیشتری نیز به تربیت و حفظ بهداشت روانی نسبت به تربیت و بهداشت جسمانی مبذول می‌گردد. گسترش رشته‌های دانشگاهی متعدد و مراکز ارائه خدمات و ارتقای ابعاد روانی برای افراد اعم از سالم و بیمار در همه جوامع و نیز استقبال اقشار مختلف جامعه در سنین متفاوت و با وجود تفاوت‌های جنسی (زن و مرد) همه شواهدی بر این ادعا هستند.
در کشور ما نیز نه تنها در شهرهای بزرگ، بلکه در شهرهای کوچک و دور افتاده نیز خدمات و تبلیغاتی تحت عناوینی نظیر مشاوره، روان درمانی، کسب مهارت‌های روحی، مهارت‌های زندگی و... وجود دارد. و روز به روز هم به دلیل کثرت تقاضا رو به افزایش است. از این رو به نظر می‌رسد که در پی این افزایش تقاضا باید افزایش اطلاعات و بهبود خدمات و توجه بیشتر به ارائه شیوه‌های مستند و نوین داشته باشیم تا بتوانیم پاسخگوی این نیاز جامعه باشیم. از شایع‌ترین دلایل توجه به مراکز مشاوره‌ای و درمانی، حفظ بهداشت روانی و یا درمان بیماری‌های روانی و اختلالات رفتاری است. بنا به شواهدی که در متن کتاب نقش دعا و زیارت در بهداشت روانی خواهد آمد می‌توان به اهمیت اثرات زیارت و دعا برای دستیابی به منظور فوق یعنی بهداشت روانی و درمان بیماری‌های روانی و اختلالات رفتاری بهره فراوان جست. در حال‌حاضر فرآیند‌های مربوط به ارائه خدمات علمی و دانشگاهی نتوانسته آن‌گونه که شایسته است از منابعی دینی و الهی بهرمند گردد. از این رو بین این دو فاصله‌ای وجود دارد. این در حالی است که منابع دینی سرچشمه بسیار مهمی در تغذیه علوم مختلف از جمله علوم رفتاری و روانی هستند. علوم رفتاری و روانی نیز ابزاری در خدمت ارتقای روانی اخلاقی اجتماعی انسان‌ها می‌باشند.
