بله
کتاب عطر تو را تلاوت می‌کنم نوشتهٔ محمدرضا مهدیزاده نثرهای کوتاهی است که در ستایش سویه‌های بی‌کران و غیر قابل تعریف پروردگار است و نویسنده سعی کرده گوشه‌هایی از آن را با زبان خود توصیف کند.
مهدیزاده در نوشتن این نثرهای ادبی از زبان شعر و تجربیات شاعرانه‌اش بهره جسته است. نگاه این شاعر دربرگیرنده سپاس و ستایشی است از سوی یک بنده به درگاه خدا، برای تمام لطف و موهبت‌هایی که به بنده‌اش دارد.
در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:
من آواز خواندن را از رودخانه‌ها و عشق ورزیدن را از آدم - اولین کسی که عاشق تو شد- یاد گرفته‌ام. گیسویت را می‌شناسم. من بار‌ها از چشم‌های تو به چشم‌های بلورین ابدیت رسیده‌ام و با دست‌های تو دروازه‌های بهشت را باز کرده‌ام.
ای خدای افسانه‌های شیرین! شاخه‌های درخت روحم را مانند روزهای کودکی، سرشار از سیب‌های صداقت کن و صدایم را گرفتار مرداب مکن!
