بله
در عصر سلجوقیان هنر معماری به شکوفایی و کمال رسید و هنرمندان و معماران آثار فراوانی بوجود آوردند. کتاب نگاهی به هنر و معماری سلجوقیان اثر علی قاسمی نیز به همین موضوع می‌پردازد.
در دوره سلجوقیان، هنر ایرانی گامی بزرگ برداشت و تاریخ هنر ایران، یکی از درخشان‌ترین دوره‌های خود را در این روزگار سپری کرد. در این زمان، شهرهای اصفهان، مرو، نیشابور، هرات و ری مرکز و مجمع صاحبان هنر و پیشه بوده است و اکنون بسیاری از آثار این هنرمندان، در موزه‌های داخلی و خارجی دیده می‌شود. شاهکارهای هنری این هنرمندان شامل معماری، سفال‌سازی، فلزکاری، کتاب‌سازی، خطاطی، تذهیب، نگارگری و بافندگی است. به همین سبب دوره سلجوقی از لحاظ شیوه کار هنری در تاریخ ایران مشهور است.
در بخشی از این کتاب می‌خوانید:
سلجوقیان حامی و مشوق هنرمندان و صنعت‌گران بودند و در زمینه هنر معماری از ایجاد سبک ها و بناهای جدید حمایت می کردند. به نحوی که این حمایت از شیوه های جدید معماری باعث ایجاد طرح‌ها و روش‌های خاصی گردید و نیز موجب شد تا اشکال معماری کهن به صورتی دقیق آشکار گردد. از این رو، معماری اسلامی در این عصر به نهایت درجه ترقی خود دست یافت. با وجود این سلجوقیان معماری خود را تا حد زیادی از غزنویان و متاثر از سبک‌های ساسانی بنا نهادند. در واقع آنان وارث معماری و شهرسازی قوام یافته ای بودند که بیش از چهار قرن تحول سازنده را پشت سر گذاشته بود. معماری سلجوقی از استحکام و زیبایی منحصر به فردی بر خوردار است. گرچه حدود یک هزار سال از آن دوره می گذرد ولی بناهای باقیمانده، گواه مهارت و استادی هنرمندان و استادکاران و آگاهی آنان از شیوه های مختلف به ویژه آجرکاری، مساجد، مناره‌ها، گچ بری و محراب ها و کتیبه‌ها است. البته باید در نظر داشت که شکوفایی معماری در این دوره مدیون آرامش، رونق و ثبات سیاسی قلمرو سلجوقیان و همچنین حضور وزیری دانشمند چون خواجه نظام الملک بوده است که در دستگاه حکومتی سلجوقیان باعث شکوفایی هنر معماری گردید.
