کتاب طنز جالبی بود. در واقع مسائل اجتماعی روز رو در قالب طنز بیان کرده بود و باعث میشد در حین خوندن یه لبخند تلخ کج روی صورتم بشینه. فقط چیزی که در اکثر کتابهای طنز میبینم که در این کتاب هم بود، البته به جز داستان آخر این هست که انگار الزامی وجود داره برای این که اسامی سبک و سیاق قدیمی داشته باشند. مثلا پسوند دوله و ممالک داشته باشند. نمیدونم، شاید به خاطر داستانهای طنز معروف ملانصرالدین هست که باعث شده اکثر طنزنویسان ما همچین تاثیری رو بگیرند و خودشون هم همینطور بنویسند. من داستان آخر رو بیشتر دوست داشتم، چون اسامی ساده تر بود و متنش روانتر و عامیانه تر بود و داستانش هم به دلم نشست چون دغدغه ی ما محصلها بود. امیدوارم نویسنده ی محترم هرکجا هستند موفق باشند و از انتقاد من دلگیر نشند.
《عمیقترین بن مایهی این کتاب فلسفی بودنش است که خیلی تقریبا ساده میشد متوجه آن شد. 》
طنزی که فراتر از انتظار از خودخواهیهایی حرف میزند که حس و مشام خواننده را درگیر آن میکند.
بسیار زیبا و تلخ!
خیلی جذاب و زیبا بود طنز بسیار ظریفی داشت به نظرم بیشتر آدم رو به فکر فرو میبرد تا اینکه طنز محض و تنها برای خندیدن باشه مخصوصا اینکه بیشتر طنز تلخی داشت ولی خوب بود
بعضی از داستان های این مجموعه با نگاهی جدید به موضوع در قالب طنز بیان شده بود که جالب بود پیشنهاد میکنم اگر به مطالب طنز علاقه دارید، مطالعه این کتاب را از دست ندین