فصلنامه علمی - تخصصی معماری سبز - شماره 4

شکل‌گیری و بسط مفهوم پایداری، نتیجه توجه ژرف انسان امروز نسبت به آسیب‌های محیط‌ زیست همچنین بروز مشکلات فرهنگی- اجتماعی و اقتصادی حاصل از رشد صنعتی است. مفهوم توسعه پایدار را می‌توان یک تغییر مهم در فهم رابطه انسان با طبیعت و خود دانست. توسعه پایدار، طراحی پایدار، معماری پایدار و مفاهیمی از این دست با توجه به شعائر نخستین‌شان، حفاظت از محیط‌زیست را با تغییر رویکرد نسبت به طبیعت مورد نظر قرار می‌دهند، ولی آنچه امروزه در محیط ساخته شده به دست انسان معتقد به مفهوم پایداری متجلی می‌شود، نوعی برخورد گسسته از طبیعت است که تنها به حفظ آن جهت بهره‌برداری نسل‌های آینده توجه می‌کند. اگرچه اصول معماری پایدار شامل گستره‌ای وسیع از روش‌های ابتدائی تا پیچیده‌ترین فن‌آوری‌های روز می‌باشد، اما مسأله مناسب بودن روش و مطابقت آن با زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی عموم بهره‌برداران همواره به عنوان شاخصه‌ای کلیدی در این حوزه مطرح است.
موضوع معماری و شهرسازی پایدار از مباحث مهم در حوزه شهرسازی و معماری است که نگاه بخش وسیعی از صاحبان ادبیات علمی توسعه شهری و طراحان معماری را به خود جلب کرده است. در کشورما، علی‌رغم فعالیت‌های صورت گرفته در سالهای اخیر، فقدان تجربیات علمی و پژوهشی که تبین‌کننده مفاهیم و مباحث این حوزه باشد احساس می‌شود. فصلنامه معماری به دنبال آن است که با گردهم‌آوردن آرای صاحبان اندیشه، دانشگاهیان، مدیران سازمان‌های ذی‌ربط مهندسین مشاور، متخصصان و علاقه‌مندان معماری و شهرسازی کشور، به توسعه این زمینه در کشور کمک نماید. از اینرو  از تمامی پژوهشگران دعوت میشود مقالات علمی خود را به وب‌سایت نشریه به نشانی ارسال نمایند.