این اثر به مانند رساله موسیقی فارابی، بیشتر مباحث نظری و تعاریف و اصطلاحات موسیقایی را بیان داشته است. این کتاب کمک شایانی به پژوهشگران و دانشجویان حوزه تاریخ موسیقی خواهد داشت. فارغ از اینکه این کتاب یک اثر تاریخی درباره پیشینه موسیقی است، یک متن ادبی است که میتواند به نوعی زوایای موسیقایی را در آن سده تاریخی را بازگو کند.
از ادوار پُرشکوه تاریخ موسیقی ایرانِ پس از ساسانیان روزگار تیموریان است. در این روزگار، موسیقی به حدّی از مقبولیت و توجه برخوردار بود که کتب تاریخی و تذکرههای این دوران، همچون اغانی ابوالفرج اصفهانی در قرن چهارم، مملو است از نام موسیقیدانان. پس از ظهور مولانا صفیالدین ارموی و تصنیف دو رساله الشرفیه و الادوار، تحولی شگرف در علم موسیقی رخ داد. جایگاه و تأثیر این دو رساله در تاریخ موسیقی بدان حدّ است که بارها موسیقیدانان و مؤلفان آنها را ترجمه، شرح، و نقد و بررسی کردهاند؛ کسانی همچون مولانا جلالالدین فضلالله العبیدی و مولانا سعدالدین کوچک و مولانا عمر تاج خراسانی و مولانا نصرالله قاینی ـکه خواجه عبدالقادر مراغی در آثارش بدانها اشاره میکند...
بله



















