من قبل از این کتاب، رمان دزیره رو خوندم، اینقدر شیوا و جذاب تاریخ رو بیان کرد که تمام وقایع زمان ناپلئون رو حفظ شدم، اما این کتاب حالت رمان نداره، داستانی نیست، بیشتر تحلیل کرده، تا حالا صد صفحهاش رو خوندم و حس کتاب خوندن رو ازم گرفت، از بس از لحاظ روانشناسی هزارررررر بار شخصیت ماری آنتوانت رو تحلیل کرده
کاملا واقع بینانه و به دور از غرض ورزی شخصی بود. به نظر من کسانی ک دنبال رمان هستند نباید خواسته شون رو در تاریخ جستجو کنند. چون رمان صحنه تخیلات نویسنده ست. اما این کتاب واقعیات رو پیش روی خواننده میگذاره و چقدر جالب ک قسمتهایی رو ب زبان فرانسوی، و با مستندات و مدارک اورده
یا جریان پیش و پس از ۵۷ از روی این کتاب انجام گرفته و یا این کتاب را از روی وقایع پیش وپس از ۵۷ نوشتهاند. وقایع و کاراکتورهای آن بسیار آشناست. شاید برای دوری از پایان نتیجه این انقلاب، در ایران کارها باسرعت و تندروی بیشتری انجام شد.
خیلی غمگین و زیبا بود ابتدای کتاب پرگوییهای بیفایدهای دارد اما قشنگ بود ادم رو به فکر فرو میبره که ما انسهاها چکارهها که نمیتونیم بکنیم اگه ممکنه طوری باشه که با کلیک کردن روی شمارهها که به پاورقی میرویم دوباره بتوانیم به همان صفحه قبل برگردیم
میشه گفت این نویسنده تماما تا اونجایی که میتونسته جز واقعیت چیزی ننوشته، و کلامی صادقانه زینت بخشِ این کتاب فاخر هست. به اهالی کتاب و اللخصوص عاشقان تاریخ پیشنهاد میکنم حتما مطالعهی این کتاب رو از دست ندن.
کتاب خوبیه
کتابیه بر اساس رخ دادهای حقیقی فرانسه.
اگر دزیره رو خوندید اینو هم حتماً بخونید و اگر نخوندید اول این کتاب رو بخونید بعد اون رو. مقایسه کنید این تاریخ رو با تاریخ خود ما! انگار تاریخ مدام تکرار میشه!