بله
ارزش‌هاى آموزشى ورزش، اسطوره و حقیقت فوتبال، آخرین ابزار یکپارچه‌سازى؟
برترى ورزشى در برابر خطر نابودى
تصویرى ساده، که البته از دیرباز مصادیق عملى غم‌انگیزترى بدان پاسخ مى‌گویند: زیاده‌روى‌ها، جراحت‌ها، خشونت‌ها و مفاسد. ورزش به دور از هر گونه لطافت، با زمان خویش زندگى مى‌کند، در حالى که مدعى آنست که تصویر خود را زیبا جلوه مى‌دهد. او خود را در معرض دریده شدن به واسطه اشتیاق‌ها قرار مى‌دهد، در حالى که آرزومند است نقش الگو را ایفا کند. درست در زمانى که به کمال دست مى‌یابد، به ناگاه ایجاد نگرانى مى‌کند. بنابراین چه مفهومى مى‌توان براى این «درگیرى‌هاى» تنظیم شده که ورزش ـ نمایش به نماد آن مبدل گشته است ـ در نظر گرفت؟ این اجراهاى قابل تقلید و در عین حال جذاب ـ که آن قدر گیرا هستند که مى‌توانند به عنوان مثال به واسطه دوپینگ یا خشونت، مخالف آنچه را اظهار دارند که در ظاهر، پایه و اساسشان است ـ به چه معنا هستند؟ قاعده رویارویى، بزرگى و برابرى؟ براى تحمل این تناقض‌هاى احتمالى، باید منفعتى عمیق از جوامع وجود داشته باشد. باید نیروى جمعى کاملاً ویژه‌اى آشکار شود: اشتیاقى مستمر که نگران از رویارویى و همانندشدن است، شیوه رشد قهرمانان در دنیایى خالى از امید؛ همین طور شیوه‌اى دیگر که مبنى بر تصور برترى‌هایى است که براى اعتبار بیشتر و تحقق بهتر، مى‌توانند تا سرحد تخلف پیش روند. این کتاب، به پرسش اساسى پاسخ مى‌دهد
