کتاب نمایشنامه یک شاخه گل سرخ

زن: چی شد؟

شمر: هیچی.

زن: اگه سؤال مزخرفی کردم، می‌تونین جواب ندین.

شمر: نه، شما حق دارین بدونین مرد آینده‌تون چی کاره‌ست.

زن: [با خود] این دفعه رو زدم به هدف.

شمر: سر می‌بُرم.

زن: [می‌خندد] قصّابین؟

شمر: تقریباً.

زن: کجا؟!

شمر: سیّارَم خانوم؛ نه مغازه‌ای دارم، نه جای ثابتی.

زن: [متظاهرانه] می‌فهمم. من مشکلی با کارتون ندارم. از این بابت خیالتون راحت باشه. مهم نونِ حلالیه که سر سفره گذاشته می‌شه؛ چطوری‌ش دیگه مهم نیست.

شمر: [منتظرانه] خُب؟

زن: کدوم پدربیامرزی معرّف من بوده؟

شمر: چطور؟!

زن: می‌خواستم اَزَش تشکر کنم؛ از اینکه خوش‌سلیقه‌ست...؛ آدم چارشونه و خوش‌تیپی، مثل شما، کم پیدا می‌شه.

شمر: خیلی مهمّه؟