کتاب مجموعه طنز برانکارد دربستی - دار و دسته دار علی (جلد 3)

اوهووی ملت! رد شدن هر نوع خواننده از داستان‌های دار و دستهٔ من قدغنه! شرایط واسهٔ هر دو دسته، خوانندهٔ کم‌حوصله و پُرحوصله، حسابی جفت و جوره. کم‌حوصله‌ها از هر جای کتاب عشقشون کشید داستانی انتخاب کنن و بخونن. البته، پُرحوصله‌ها با خوندن کُل مجموعه اجازهٔ ورود به ماجراهای تودرتو رو پیدا می‌کنن قربون. رفیق جبهه و جنگ شما، دارعلی!

از متن کتاب:

سوار آمبولانس شُتری می شویم و با سه سوت خودمان را می رسانیم به خطّ اول جبهه و هلک هلک چهار زخمی بار می زنیم و حرکت می کنیم. بین راه، تا می رسیم به پل سابله، یکهو، چهار عراقی، کلاشینکف به دست، عین سیل، از زیر پل می زنند بیرون و سدّ آمبولانس شتری می شوند. می خواهم دنده عقب دَربروم که دست ها را تکان تکان می دهند و فریاد می زنند: «الموت لصدام.»

فرج می گوید: «غلط نکنم می خوان تسلیم بشن.»

توی تله‌ی تعارف می افتم و با احتیاط و ترس جلو می روم. عراقی ها، عین آب خوردن، اسلحه ها را تحویل می دهند و دست بالا می برند. فرج پیاده می شود و جلو می رود و اسیرها را عقب آمبولانس می چپاند.

به اورژانس می رسیم. به قدری زخمی زیاد است که از سر و کلّه‌ی آدم بالا می روند و از آن طرف هم امداد و امدادگر نایاب. به فرج می گویم: «توی بی قوتیِ امدادگر می شه از اسیرها استفاده کنیم.»

بفهمن اسیرن، اون ها رو می برن عقب. مکافات داره سرباز شوایک.

نکته همینه دکتر شمعون. نباید کسی بفهمه.

غیرممکنه.

اونش با من قربون.