بله
زندگی آن‌قدرها هم جدی نیست پس بیاییم شوخی را جدی‌تر بگیریم....
مشکل‌ها دامنه‌ی ذهن ما را وسعت می‌بخشند، به گفته‌ی هوراس: « بداقبالی، نبوغ را آشکار می‌کند و خوشبختی آن را می‌پوشاند.».....
وقتی از خیابان رد می‌شویم آیا به گام برداشتن‌های خود دقت می‌کنیم؟ یا هنگامی که غذا می‌خوریم برای هضم آن کار خاصی انجام می‌دهیم؟ آیا موقعی که خوابیده‌ایم مواظب نفس کشیدن‌مان هستیم؟ درواقع ما هیچ کدام از این کارا را به طور ارادی و با ذهن هشیار و خودآگاه خود انجام نمی‌دهیم.
ذهن انسان شبیه یک کوه یخ است که بخش قابل دیدن آن ضمیر هشیار و بخش بزرگتر و پنهان آن ضمیر ناهشیار یا ناخودآگاه ما است.
ضمیر ناهشیار مسوول بخش بزرگی از پیامدها و کارهای تکراری در زندگی است.
بسیاری از ما دارای الگوهای تکرار کننده‌ایم، یعن رفتارها یا کارهای قدیمی زندگی‌مان را تکرار می‌کنیم.
برای نمونه فردی را در نظر بگیرید که همیشه با تأخیر کارهای خود را انجام میدهد.
