کتاب متعه (صیغه ی موقت) و آثار اجتماعی آن

در تمام قوانین، در تمام شرایع و ادیان، به اجرای سنت زناشویی تاکید شده است. اسلام لباس زواج را برای بندگان لباس افتخار دانسته و آن را مهد سکون و آسایش شناخته است و تصریح می‌کند که بشر تنها به این وسیله می‌تواند به رنج زندگی تقلیل دهد و به تخفیف دردهای آن بپردازد و میان گردبادهای سخت عرصه حیات و مبارزات بقاء به مودت و رأفت کانون خانوادگی غبار اندوه و غم از سیمای خویش بزداید. آیه شریفه‌ای می‌فرماید: (و من آیاته ان خلق لکم من انفسکم ازواجاً لتسکنو الی‌ها و جعل بینکم مودۀ و رحمۀ). از این آیه‌ی شریفه استفاده می‌شود که نتیجه زواج دوستی، مودت، مهربانی و رحم و ارفاق و محبت است و شایسته است افراد به ازواج از دشمنی و عداوت و کدورت و سایر مظاهر اهریمنی پرهیز کنند و با تمسک به آن، رحمت دامن از لوث فحشا پاک کنند. عقل به این منطق گویا است و تمام فلاسفه و غافله سالاران جامعه‌ی بشریت به این امر فتوی داده‌اند که ساحت زناشویی نباید به غبار اغراض بهیمی و هوی و هوس آلوده گردد. بلکه سزاست که بساط مقدس زناشویی در گلزار نیت پاک و توالد و پدید آوردن خانواده و هسته اولیه‌ی جامعه چیده شود و بر اساس هدف عقلایی استوار گردد.

موضوع متعه عقد و زواج موقت شرعی و قانونی است و فایده‌ی آن حصول آثار و نتایج حاصله از زواج در شرایط سهل و آسان و استمتاع از زوجیت موقت در مرز مقررات مربوط به آن عقد است که زوجین از آن برخوردار می‌شوند.