کتاب نردبان آبى

ساعت تقریباً هشت صبح بود، من از اتاق خود بیرون آمدم تا به سوى حرم بروم، وقتى به طبقه همکف هتل رسیدم، دیدم مسئول هتل مرا صدا مى زند، به سویش رفتم، دیدم چشمهایش پر از اشک است. تعجّب کردم، پرسیدم: چه شده است؟ او به من گفت: وهابى ها حرم سامرا را خراب کردند!

تلویزیون تصویرى از حرم سامرا را نشان مى داد، باور نمى کردم، گنبد حرم امام هادى و امام عسکرى(ع) خراب و ویران شده بود، اشک من هم جارى شد. آخر قرار بود ما فردا به سامرا برویم. من آن روز کربلا بودم، آن روز سوم اسفند سال 1386 بود.

آخر چرا وهابى ها این کار را کردند؟ چرا حرم سامرا را این گونه ویران کردند. پیش خودم با آنان سخن مى گفتم: شما خیال مى کنید با این کارها مى توانید ما را از امامان خود جدا کنید؟ حرم امامان ما در قلب هاى ماست.

وقتى به وطن خود برگشتم، در فکر بودم که درباره امام هادى(ع) بنویسم، به این نتیجه رسیدم که کتابى در مورد «زیارت جامعه» بنویسم.

نمى دانم تو چقدر از «زیارت جامعه» باخبر هستى؟ آقاى موسى نَخَعى یکى از شیعیان بود که همواره براى زیارت به حرم امامان مى رفت، او نمى دانست که وقتى در حرمِ آن بزرگواران است، چه بخواند و چه بگوید. یک روز او مهمان امام هادى(ع) بود و از آن حضرت خواست تا به او یاد بدهد که در حرم امامان چگونه سخن بگوید.

و این گونه بود که امام هادى(ع) لب به سخن گشود و «زیارت جامعه» شکل گرفت. امام به او یاد داد که وقتى به زیارت امامان معصوم مى رود، چه بگوید.

در یک سخن، «زیارت جامعه»، درس بزرگ امام شناسى است. من در این کتاب تلاش کرده ام تا آموزه هاى زیباى آن را به زبانى شیوا براى شما بیان کنم.

من مى خواهم به شما کمک کنم تا امامان خود را بهتر بشناسید، آرى! اعتقاد به امامت، گنج پربهایى است. وهابى ها یک روز حرم امامان ما را خراب کردند و امروز به دنبال خراب کردن اعتقادات ما هستند. ما باید به فکر باشیم...