کتاب معبد زرین به قلم حسین ثقفی، مجموعهای از اشعار فارسی است.
بازمیگردم، رجعت! بهشتی را که ترک کردم بازمیجویم. دستهایم را از آن گناه نخستین، عصیان، میشویم، همه غرفههای بهشت نخستینم را از خویشتن خویش فتح میکنم! طبیعت را، تاریخ را، جامعه را و خویشتن را. در آن جا من و عشق و خدا دست در کار توطئهای خواهیم شد تا جهان را از نو طرح کنیم، خلقت را بار دیگر آغاز کنیم. در این ازل دیگر خدا تنها نخواهد بود. در این جهان من دیگر غریب نخواهم ماند. این فلک را از میان برمیداریم، پرده غیب را برمیدریم، ملکوت را به زمین فرود میآوریم. بهشتی که در آن درختان همه درخت ممنوعاند، جهانی که دستهای هنرمند ما معمار آن است...
(فایل کتاب در تاریخ 1397/12/11 آپدیت شده است.)
در بخشی از کتاب معبد زرین میخوانیم:
بر گورستان متروک
شهیدان بنگر
بر پیکر خونین عزیزان بنگر
بشنو نوای محزون شکست را
بشنو ضجه مردان و زنان را
شکست خورده
اما تسلیم نگشته...
دورنمای افق پیداست
طلوع خونرگ خورشید را
از پس حجاب ابر
ببین
چگونه تیغ کشیده است
در کاروان ابدیت تاریخ
میرویم
مصمم و استوار
برای سلام
سلام بر آفرینش
به هستی، به شهادت
که تصویر حتمی صحیفه طبیعت است
همه مجروحیم، همه خستهایم
دردمند، اما تسلیم نشده
بله


















