کتاب سمت سپیده

من عاشق شب هاى کویر هستم، لحظه شمارى مى کنم تا فرصتى پیش بیاید و به کویر سفر کنم و محو سکوت کویر شوم.

شهر من در حاشیه کویر است، شبى از شب ها که مهمان کویر بودم، فریاد سکوت را با تمام وجودم مى شنیدم. با دوستانم قرار گذاشته بودیم که وقت سحر به جستجوىِ سپیده برویم، چرا که در شهر هیچ اثرى از سپیده نیست، آن قدر چراغ روشن کرده ایم که دیگر کسى به سپیده فکر نمى کند.

و چه شبى بود آن شب! هیچ وقت از یادم نمى رود، همه جا تاریکى بود که ناگهان نورِ سپیده، پهنه آسمان را روشن کرد، چه عظمتى داشت! چیزى که تا آن روز، ندیده و نشنیده بودم.

غرق دیدار سپیده بودم که به فکر فرو رفتم، سؤالى به ذهنم آمد: روشنى این لحظه به چه مى ماند؟ همه جا تاریکى بود و به یک باره، نور صبح طلوع کرد و امید و روشنایى را در جان طبیعت زنده کرد.

آرى! فقط علم و دانش مى تواند چنین باشد، وقتى که تو در تاریکى ها قرار مى گیرى، این نور علم است که مى تواند تو را به سر منزل مقصود رهنمون کند.

و این گونه شد که من در آن سپیده دم، تو را یاد کردم و تصمیم گرفتم تا براى تو از ارزش علم بنویسم. به امید روزى که با هم به سمتِ سپیده حرکت کنیم.