کتاب خاطرات شیرین بعضی اوقات هم تلخ - خاطرات مادر بزرگ

کتاب خاطرات شیرین بعضی اوقات هم تلخ - خاطرات مادر بزرگ نوشتۀ بدرالسادات عیوقی، خاطرات زندگی مادربزرگ و پدربزرگ است که جلد اول آن از زبان مادربزرگ و جلد دوم آن از زبان پدربزرگ نوشته شده است و خاطرات زندگی پرفراز و نشیب آن‌هاست که از زندگی اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، تربیتی و... آن‌ها برای آیندگان نوشته شده است.

مخصوصاً آداب و رسوم گذشتگان که در سینه آن‌ها حفظ شده و اگر مکتوب نشود به زودی از خاطره‌ها می‌رود و فراموش می‌شود.

صادق هدایت در مقدمه اسامه می‌نویسد:

ایران رو به تجدد می‌رود. و این تجدد در همه زمینه‌ها مشاهده می‌شود و رفته رفته از بین می‌رود. تنها چیزی که در این تغیرات مایه تأسف است فراموش شدن باورها، آداب و رسوم، واژه‌ها، قصه‌ها و پندارها و افسانه‌ها و ترانه‌های ملی است که از پیشینیان به یادگار مانده و تنها در سینه‌های افراد کهن سال باقی مانده است و باید آن‌ها را حفظ و ضبط کرد. با این مقدمه بر آن شدم ابتدا در جلد اول خاطرات خودم را به عنوان مادربزرگ و در جلد دوم خاطرات آقای اسماعیل ارحام صدر را به عنوان پدربزرگ به رشته تحریر درآورم.

در بخشی از کتاب خاطرات شیرین بعضی اوقات هم تلخ - خاطرات مادر بزرگ می‌خوانیم:

چون از چهار سالگی به مکتب رفتم، خواندن و نوشتن را به طریقه هجا یاد گرفته بودم. به زودی توانستم کتاب‌های پدربزرگ را بخوانم و اگر اشکالی داشتم از او بپرسم. وقتی پدربزرگ می‌دید چقدر به مطالعه علاقمندم خیلی ذوق می‌کرد. او مردی بود بلند قامت، استوار، چهارشانه با صورتی گندمگون بشاش و چشمانی روشن و حالتی جدی و پر ابهت داشت. محال بود حرفی بزند و روی آن نایستد. به همین جهت حرف او برای همه حجت بود. او نه تنها اختلافات بین فامیل و خانواده را حل می‌کرد بلکه مشکلات اهالی محل را با کدخدامنشی حل می‌نمود. از طرفی تمام پیوندهای فامیلی و کسبی با مشورت او انجام می‌گرفت. همچنین اکثر جشن‌ها و میهمانی‌ها و عروسی‌ها در ارسی برپا می‌شد. پدربزرگ با صبر و حوصله و متانت مخصوص خود این موارد را سرپرستی می‌کرد زیرا همه زیر نفوذ پرقدرت او بودند.