بله
به‌طورکلی عهدنامه‌ها دارای نقش اساسی در روابط بین‌الملل می‌باشند زیرا آن‌ها نه‌تنها منشاء اصلی حقوق بین‌الملل به‌شمار می‌روند بلکه در توسعه مترقیانه آن نیز سهم به‌سزایی دارند. عهدنامه 1921 ایران - شوروی به‌دلیل شرایط زمانی خاص خود، دارای اهمیت تاریخی ویژه می‌باشد و در حقیقت انعقاد آن را نقطه‌عطفی در روابط دو کشور دانسته‌اند، زیرا از نقطه‌نظر دولت انقلابی جدید، در این مقطع زمانی جلب شناسایی سیاسی و ایجاد روابط با کشورهای دیگر، به‌ویژه دولت‌های همسایه، امری ضروری برای تحکیم موقعیت بین‌المللی حکومت انقلابی نوپا به‌شمار می‌رفت و از دیدگاه ایران نیز ایجاد رابطه سیاسی با دولت شوروی بر اساس احترام متقابل، گامی مهم در جهت تحکیم استقلال سیاسی و زدودن آثار قرارداد شوم 1907 و نفی آثار قرارداد نافرجام 1919 تلقی می‌گردید.
این کتاب شامل مقدمه، متن، نتیجهگیری، پیوست‌ها و کتابنامه است. متن، خود، متشکل از دو بخش کلی است که در بخش اول، در دو فصل، زمینه‌های تاریخی روابط ایران و روسیه از بدو همجواری تا انعقاد عهدنامه مودت 26 فوریه 1921 مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. در بخش دوم نیز در دو فصل، با بررسی وقایعی که به انعقاد عهدنامه و ثبت آن در دبیرخانه جامعه ملل انجامیده است و با شرح و تفسیر فصول عهدنامه مودت، به آثاری که این عهدنامه در روابط 80 ساله ایران و شوروی در جهت تأمین منافع ملی ایران داشته است، پرداخته می‌شود. پس از آن، چندین استدلال برای آزمایش دو فرضیه یاد شده زیر عنوان «تحلیل نهایی» جمع‌بندی شده و به‌منظور سهولت دستیابی خواننده به معاهده ترکمنچای، عهدنامه مودت و معاهده تأمینیه و بی‌طرفی، متن هر یک در قسمت پیوست‌ها آمده است. در پایان، کتابنامه نیز زینت‌بخش این اثر است.
