بله
رشته دو میدانی به عنوان ورزش پایه در بین رشته‌های مختلف ورزشی مطرح است. این رشته ی بنیادی با فواید و مزیت‌های فراوانی که دارد (زیربنای تمامی ورزش‌ها، سالم‌سازی جسمانی و روانی، پیشگیری از بروز آسیب‌های جسمانی و روانی، پر کردن اوقات فراغت و ارائه شادابی بیشتر و غیره) به عنوان ورزش مادر مباحث مختلف ورزشی مطرح است. بنابراین لازم است دست‌اندرکاران ورزش، نسبت به ترویج، توسعه و بهبود کیفی آن تلاش و کوشش نمایند. اگر چه در کشور ما نیز از رشته ی دو میدانی و تمرین‌های آن در مراکز مختلف آموزشی به عنوان بخشی از تمرین‌های آمادگی جسمانی، قسمتی از آزمون‌ها و تا حدودی نیز برای تندرستی و رفع نارسایی‌های جسمانی استفاده می‌شود، (البته در بعد حرفه‌ای) اهمیت آن به عنوان رشته‌ای اساسی هنوز بر همگان آشکار نیست و اغلب افراد با مواد گوناگون این رشته آشنایی کامل ندارند.
مسابقات دو سرعت در مسافت کوتاه از دیرباز در همه تمدن‌ها مورد توجه بوده و در سوابق تاریخی ملل مختلف از آن یاد شده است. سابقه تاریخی دو سرعت به المپیک‌های عهد باستان برمی‌گردد. برخی از این مسابقات در مسافتی طولانی به طول ورزشگاه‌های قدیمی یونان، حتی تا 192 متر، در خط مستقیم اجرا می‌شد. در این نوع مسابقات از بلوک‌های استارت استفاده می‌شد که در آغاز مسافت مورد نظر به صورت دو شیار سنگی برای هر نفر در زمین به طور ثابت کنده شده بود.
نمونه‌ای از این بلوک‌ها در ورزشگاه دلفی وجود دارد؛ بیست بلوک از سنگ مرمر که در زمین تعبیه شده و در حال حاضر نیز موجود است. در هر بلوک دو چاله برای استقرار پاها و در جلو نیز شیارهایی برای قرار دادن دست‌ها در نظر گرفته شده بود. استارتر (داور) با بالا بردن دست‌ها به دوندگان فرمان حرکت می‌داد. ویلیام سرتوس (1899) در مورد نوعی استارت می‌نویسد دوندگان 15 تا 20 قدم عقب‌تر از خط استارت می‌ایستادند و استارتر درست موازی خط شروع قرار می‌گرفت. با نخستین علامت داور، دوندگان به آهستگی و با ریتمی نرم به سمت خط شروع دویدن را آغاز می‌کردند و به محض رسیدن به آن، با دومین علامت داور، سرعت آن‌ها افزایش یافته، مسافت را طی می‌کردند. در قرن هیجدهم مسابقات دو سرعت بین ورزشکاران طبقه اشراف به منظور شرط‌بندی اجرا می‌گردید و در قرن نوزدهم دو سرعت به صورت حرفه‌ای در انگلستان گسترش چشم‌گیری یافت.
افتضاحه