بله
ماهنامه ندای قلم - شماره 67 منتشر شد. «فرهنگ را قربانی محرومیت نکنیم»، «زخم جان در گستره‌ی مهر»، «هویت بصری؛ زبان بی‌کلام روابط عمومی حرفه‌ای»، «فرهنگ و ماجرای یک تناقض»، «هنر اگر از انسانیت فاصله بگیرد، چیزی جز تکنیک باقی نمی‌ماند»، «اقتصاد و توسعه پایدار را از کتابخانه‌های کودکان شروع کنید!» و... از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
«ندای قلم»، نشریه‌ای است که در زمینه‌ی اجتماعی و فرهنگی فعالیت می‌کند و اکنون در سراسر کشور به زبان‌های فارسی، انگلیسی، آذری و ترکی استانبولی ارائه می‌شود. رویکردهای اصلی این نشریه در حوزه علوم انسانی، زیر بخش‌های فرهنگ، هنر، تاریخ و ادب و در حوزه‌های اجتماعی، کتاب و کتاب خوانی، مبانی اقتصاد و محیط زیست، تعیین شده‌اند. در این میان، تلاش خواهد شد با مطالعه و بررسی نیازهای فرهنگی و اجتماعی جدید جامعه و فعال‌سازی ظرفیت‌ها و توانایی‌های مراکز علمی و پژوهشگران، حوزه‌های تعاملی آن‌ها با جامعه پوشش داده شود.
در نشریه ندای قلم، انتشار یافته‌های علمی در راستای مشارکت در فرآیندهای تصمیم‌گیری در حوزه‌های فرهنگ و اجتماع و آثار، حاوی نظریه‌ها، راهکارها و روش‌های جدید، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار خواهد بود. همچنین فرهنگ‌سازی در زمینه‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی به ویژه تلاش در راستای نهادینه کردن فرهنگ اندیشه‌ورزی و پرسشگری، ارتقای نرخ سرانه مطالعه و احترام به محیط زیست، از اولویت‌های این نشریه است.
به مفهومی بهتر این ماهنامه می‌کوشد تا بعد پژوهشی و تنظیم آکادمیک آن‌ها را مورد توجه قرار دهد تا از خلاقیت و نوآوری لازم برخوردار باشند.
در بخشی از ماهنامه ندای قلم - شماره 67 می‌خوانیم
سال 1299 دختری در شهر شیراز به دنیا آمد که پدرش نام او را ستاره نام نهاد. ستاره پانزدهمین فرزند عبدالحسین میرزا بود. بدون شک این کتاب علاوه بر روایت زندگی شخصی ستاره نمایی از تحولات سیاسی و اجتماعی اواخر دوران قاجار، آغاز به سلطنت رسیدن سلطنت پهلوی و انقلاب اسلامی و نیز روند شکل‌گیری مددکاری اجتماعی در ایران است.
ستاره همیشه با احترام و ستایش اما توام با ترس و بیم از پدرش یاد می‌کرد. پدرش به معنای واقعی یک مرد روشن فکر بود و همیشه می‌گفت: «که آموزش همه چیز است». و هیچ تبعیضی بین سی‌وشش فرزندش نمی‌گذاشت.
برای همین هم ستاره و همه‌ی فرزندانش از تحصیلات بالایی برخوردار شدند. ستاره در نوجوانی چیزهایی از آمریکا مطالعه کرده بود که او را واداشت تا با فراغت بال برای ادامه تحصیلات به آمریکا برود. او بعد از فوت پدرش و با وجود مخالفت‌های خانواده عازم سفری پر خطر شد.
