کتاب چمدان دلتنگی نوشتهی کتایون سلطانی مجموعه داستانی دربارهی مهاجرت، دوری و خاطراتی است که با گذشت سالها همچنان در ذهن و زندگی مهاجران باقی میمانند. شخصیتهای این داستانها در میان گذشتهای که پشت سر گذاشتهاند و زندگی تازهای که در سرزمین دیگری ساختهاند، با دلتنگی، تنهایی و مسئلهی هویت روبهرو میشوند.
دربارهی کتاب چمدان دلتنگی
سیما که سالهاست در آلمان زندگی میکند، میان نام آلمانیاش «زیما» و «سیما»یی که در ایران بوده سرگردان است. او در خوابها و خاطرههایش بارها به خانهی کودکی خود بازمیگردد. کمی آن طرفتر، مینا هر یکشنبه در فرودگاه فرانکفورت به تماشای مسافران ایرانی مینشیند و در میان زندگی مهاجران، تنهایی و بیگانگی خود را بازمییابد. کتایون سلطانی در مجموعه داستان کوتاه چمدان دلتنگی با روایت زندگی این شخصیتها، تجربهی مهاجرت و کشمکش میان گذشته و زندگی تازه را به تصویر میکشد.
از سوی دیگر، کتایون سلطانی از زندگی ایرانیان مهاجر فراتر میرود و داستانهایی از رقیه زنی افغان و سارا دختر نوجوان ایرانیتبارِ متولد آلمان میگوید. رقیه با چالشهای ازدواج اجباری، مهاجرت به آلمان، خشونت خانگی و ترس از اخراج دست به گریبان است و درعینحال تلاش میکند برای خود و دخترانش زندگی امنی بسازد. در داستانی دیگر سارا میان فرهنگ خانواده، جامعهی آلمان، زبان فارسی و هویت شخصی خود گرفتار شده و با تناقضات و انتظارات نسل والدینش سر ناسازگاری دارد.

چمدان دلتنگی؛ داستان مهاجرت
این مجموعه داستان فارسی شامل 13 داستان کوتاه با موضوع مهاجرت و زندگی دور از وطن میشود که هرکدام روایتهایی تازه و متفاوت از مهاجرت میگویند. روایتهایی که تأثیر مهاجرت و غربت را بر هویت، روابط خانوادگی، خاطرات و احساس تعلق به تصویر میکشند.
در این داستانهای کوتاه مهاجرت فقط جابهجایی از یک کشور به کشور دیگر نیست، بلکه تجربهای است که زبان، هویت، روابط خانوادگی و نگاه فرد به گذشته و آینده را تحت تأثیر قرار میدهد. در این مجموعه داستان کوتاه ایرانی از کتایون سلطانی، دلتنگی برای خانه و خانواده در کنار دشواریهای زندگی در جامعهی جدید قرار میگیرد و شخصیتها ناچارند میان دو جهان متفاوت برای خود جایگاهی پیدا کنند.
با خرید کتاب چمدان دلتنگی نشر مرکز داستانهایی خواهید خواند که تصویری انسانی از مهاجران ارائه میکند. مهاجرانی که در کنار ساختن زندگی جدید، بخشی از گذشتهی خود را نیز با خویش حمل میکنند.
کتاب چمدان دلتنگی برای شما مناسب است اگر
- به مجموعه داستان کوتاه و روایتهای شخصیتمحور دربارهی زندگی و تجربههای انسانی علاقه دارید.
- از مطالعهی داستان کوتاه ایرانی لذت میبرید و علاقهمندید آثاری از ادبیات مهاجرت بخوانید.
- در حوزهی ادبیات مهاجرت مطالعه میکنید و میخواهید با دغدغههای مهاجران، فاصلهی میان گذشته و حال، تنهایی و بحران هویت شوید.
در بخشی از کتاب چمدان دلتنگی میخوانیم
من سارا هستم. شونزده سالمه. همکلاسىها و معلمها «زارا» صدام مىکنن. حوصله ندارم براشون توضیح بدم که به زبون ایرانى که خوندن و نوشتنش رو هم بلد نیستم، اسمم «سارا» است. منو برادرم، نیما، آلمان دنیا اومدیم. براى همین فارسى حرف زدنمون زیاد خوب نیست. این جا پدر و مادرهاى ایرانى به بچههاشون مىگن: «موسیو قاراپت» و بهشون مىخندن. خیلى لوسن. منظورشون اینه که ما با لهجهى ارمنىها حرف مىزنیم. من نمىفهمم، مگه لهجه داشتن خندهداره؟ خبر ندارن خودشون چطورى آلمانى حرف مىزنن. با لهجه و غلط غلوط. پدر و مادرم دائم جوکهاى لوس و بىمزه راجع به ترکها، عربها، افغانىها و رشتىها تعریف مىکنن و اداى حرف زدن اونارو در میارن. اون وقت اگر یک آلمانى بگه بالاى چشمشون ابرو است، عصبانى مىشن، به همهى آلمانىها فحش مىدن و شروع مىکنن از خوبى ایرانىها حرف زدن!
من خیلى دلم مىخواد فارسى حرف بزنم. ولى چون بهم مىخندن و براى همه، حتى پاى تلفن براى عمو، خاله، دایى و مامانبزرگ در ایران تعریف مىکنن که من مثلاً به جاى «بالاى چشم ابرو» گفتهام «بالاى ابرو چشم»، مخصوصا سعى مىکنم باهاشون فارسى صحبت نکنم. اونها به آلمانى خیلى اشتباه حرف مىزنن و وقتى ازشون ایراد مىگیرم، بهشون برمىخوره و مىگن که من بىادب و قدرنشناسم. چیزهاى دیگهاى هم مىگن که من حوصلهى شنیدنش رو ندارم. اینجور وقتها، مىرم توى اتاقم، چفت در رو میندازم، صداى موزیکم را بلند بلند مىکنم و اون وقت اونها به در مشت مىکوبن.
بله






















