کتاب رقص دیوارها

معرفی کتاب رقص دیوارها

چگونه بر مشکلات ذهنی خود غلبه کنیم؟

چگونه ضمیر ناخودآگاهمان را به تسخیر خود درآوریم؟

چگونه موانع پیش روی خود را کنار بزنیم؟

و ...

چگونه دیوارهای جلوی ما به رقص درمی‌آیند؟!

... به یاد دانشجویی در دانشگاه صنعتی شریف افتادم که طی 4 سالی که او را می‌شناسم همیشه وِرد زبانش این بوده است که: «من چون پدرم پولدار نیست خودم هم نمی‌توانم پولدار شوم!» با این حساب تمام کسانی که در طول عمرشان به ثروت رسیده‌اند باید از قبل، بزرگ‌زاده باشند. حرفهای این پسر، چنان اعصابم را خرد کرد که مجبور شدم این کتاب را بنویسم و ...

آیا شما می‌اندیشید که مردم با سخت کار کردن پولدار می‌شوند؟ خب مسلم است که نه! بنابراین اگر کسی ده برابر ما درآمد دارد بدون آن که بیشتر از ما کار کند حتماً کاری کاملاً متفاوت انجام می‌دهد ...

مشکل اینجاست که خیلی از مردم حتی یک ساعت هم وقت نمی‌گذارند تا درباره چگونه ثروتمند شدن خودشان فکر کنند و دریابند که چرا تاکنون به ثروت نرسیده‌اند. از طرفی اگر هم عده‌ای در این باره اندیشیده‌اند، «می‌ترسند» تا چیزی را بخواهند که تاکنون با آن سروکار نداشته‌اند! گروه سوم که هم به ثروتمند شدن اندیشیده‌اند و هم می‌خواهند که به آن برسند، به اندازه کافی در این راه ثابت‌قدم نیستند و بر خواسته‌شان پای نمی‌فشارند چون هنوز به این باور نرسیده‌اند که آنها هم می‌توانند پولدار شوند. اگر فکر کنی که نمی‌توانی به یک هدف برسی بعید است که به آن هدف برسی. پس لازم است به این عقیده برسی که «می‌توانی». به عبارت دیگر، بزرگترین سد در برابر ما، اندیشه‌های خود ماست! بخش بزرگی از خلاقیت ما به علت آموزشهای غلط و تجربه‌های ناخوشایند، کور شده است.

خیلی وقتها راه حل دشوارترین مشکلات زندگی درست جلوی چشمان ماست ولی شاید اگر پنهان بود آسان‌تر می‌توانستیم آن را بیابیم!

... سال 1385 در منطقه میبد یزد مشغول نصب ماشین‌آلات یک خط تولید بودم. ناگهان دیدم صاحب کارخانه –که او نیز حدود پنجاه سال بیشتر نداشت- در حالی که خدمتکارش زیر بغلش را گرفته بود از ماشین پیاده شد. به دلیل شدت فشار ناشی از اداره کردن دهها کارخانه و در نتیجه فشار عصبی وارد بر او به این حال و روز افتاده بود. او گریه می‌کرد و می‌گفت: «من حتی نمی‌توانم در کارخانه خودم راه بروم!»

یاد توفان شن و گردبادهای منطقه میبد افتادم که در هوای خشک با دمای 50 درجه وقتی با بقیه حرف می‌زدم دانه‌های شن زیر دندانهایم قرچ و قروچ می‌کردند و به همان میزان هم لابد در ریه‌هایم می‌رفتند! الآن من احتمالاً معدن سیلیکونم ...

... در شهرستانها آدمها چقدر ساده و بی‌آلایش سعی می‌کنند تا جایی که از دستشان برمی‌آید به توی هفت پشت غریبه کمک کنند ولی در این تهران خراب‌شده آدمها دائماً همدیگر را گاز می‌گیرند. موقع رانندگی، تهاجمی ‌رفتار می‌کنند و به اصطلاح راه را از هم می‌گیرند. دیده‌اید پشت چراغ قرمز که هنوز 5 ثانیه مانده تا سبز بشود دستشان را می‌گذارند روی بوق ممتد؟ لابد اینها سالمند و من بیمارم که نمی‌توانم چنین رفتاری را تحمل کنم. الآن اگر دو تا ماشین در خیابان تصادف کنند، ابتدا یک فصل همدیگر را کتک می‌زنند، بعد بررسی می‌کنند که ببینند چه شده است ...

... البته نباید هم در دام هر چیزی که در کتابهاست افتاد. کافی است یک بار به راسته کتابفروشها بروید و هزار تا کتاب بُنجل عمدتاً ترجمه شده را ببینید که: «چگونه در 30 ثانیه پولدار شویم؟»، «110 راز موفقیت»، «پیروزی، فقط در 5 گام» و ...

... تا آهن وجودتان را در کوره پر از زغالِ جریانات روزگار قرار ندهید به پولاد نمی‌رسید و تا تن خودتان را با آب دریای مشکلات، خیس نکنید، ‌پولادتان آبدیده نخواهد شد. نگذارید کسانی که قبل از شما آمده‌اند به جایتان فکر کنند. فقط آنچه را از آنها بپذیرید که کمک می‌کند این راه را سریع‌تر و کم‌خطاتر بپیمایید. به عبارت دیگر نروید چرخ را دوباره از اول اختراع کنید ...

... کودکی ده ساله که دست چپش در یک حادثه رانندگی از بازو قطع شده بود، برای تعلیم فنون رزمی‌ »جودو» به یک استاد سپرده شد. پدر کودک اصرار داشت استاد از فرزندش یک قهرمان جودو بسازد! استاد پذیرفت و به پدر کودک قول داد که یک سال بعد می­تواند فرزندش را در مقام قهرمانی کل باشگاهها ببیند ..

... تا حالا فکر کرده‌اید که بعضی شکستهای غیرمنتظره در تاریخ، توضیح خونی دارند؟ چرا قبایل نیرومند و ورزیده کوه‌نشین همیشه از قبایل ضعیف‌تر دشت‌نشین شکست می‌خورده‌اند؟! ...