کتاب یادداشت های من

بر خود واجب می‌بینم که در این شروع به عرض تمامی نویسندگان و اهالی محترم قلم، چه بزرگ، چه کوچک، چه پیر و چه جوان، مراتب عذرخواهی‌ام را از این جسارت و اقدامم به چاپ این کتاب برسانم و اعلام نمایم که بنده بی‌هیچ ادعا و بی‌هیچ توقعی اقدام به این کار نموده‌ام و بی‌شک یادداشت‌هایم را در مقابل قلم توانای شما بزرگان، حقیر و ناتوان می‌بینم و بی‌صبرانه آماده بر دیده نهادن هرگونه انتقاد سازنده‌تان هستم.
من، همچنین تشکر می‌کنم از شما که این افتخار را نصیبم کرده‌اید و نوشته‌های مرا می‌خوانید که این جشن حضور من است و پای کوبی‌ام در این حیات، چراکه کسی سنگ صبور لحظات من شده است و در خلوت خود به نجوای دل من گوش سپرده است و ثانیه‌های عمری که چنین سپری شده است را من به بهای جان خریدارم.
آنچه درباره نوشته‌هایم لازم است که به عرض برسانم این است که همه آن‌ها خود به ذهنم آمده‌اند و سپس به فرمان مغز، تحریر شده‌اند و من برای نوشتن هیچ‌کدام از آن‌ها در جای مخصوصی ننشسته‌ام و ساعت‌ها فکر نکرده‌ام؛ اکثر این کلمات وصل به موضوعی در زندگی من است و برای هر کدامشان سخنی برای بیان وجود دارد که از حوصله این کتاب خارج است.
در ختم این گفتار تشکر می‌کنم از پدر و مادرم که الفبای سالم زیستن را به من آموختند و از همسرم که به آنچه هستم قانع است و به همراه من، روند ساده زندگی را پذیرا است و با مهربانی‌هایش امید لحظه‌های زندگی من است و از خواهران عزیرم که همواره با عشق حمایتم می‌کنند و از دوستان خوبم سید امیرحسینی، مجتبی انصاف‌منش، رضا شفایی و محمد سینجلی و دیگر عزیزانی که همواره مشوق من در این زمینه هستند و از آقای مرتضی انصاف‌منش که زحمت چاپ این کتاب را به تنهایی به دوش کشیدند و از آقای سید محمد شفیعی که امید و رسم زندگی را لحظه به لحظه به من آموخت و هدایتم کرد و دست آخر سجده می‌کنم بر نام یگانه مطلق عالم که بی‌اراده جاری‌اش بر اراده‌ام، هیچم.