کتاب مهلا

کتاب مهلا، یک رمان کوتاه از کمیل صادقی، با درون‌مایه‌ی روابط خانوادگی است. مهلا، زن جوانی است که اطلاعات زیادی درباره‌ی پدرش، یونس که سال‌ها پیش او را از دست داده، ندارد. اطلاعات گرفتن از مادرش، فاطمه، نیز کار آسانی نیست. گذشته‌ای آشفته و پیچیده همیشه مادر را آزرده کرده و مانع گفت‌وگویشان شده. اما مهلا بالاخره شخص دیگری را برای فهمیدن وقایع گذشته پیدا می‌کند: حسین، دوست صمیمی پدرش.

درباره‌ی کتاب مهلا

راوی فصل اول رمان مهلا، فاطمه مادر مهلاست. او سال‌ها از صحبت کردن درباره‌ی شوهرش و زندگی‌ای که از سر گذرانده پرهیز کرده، اما دخترش حالا دیگر زنی بالغ و مستقل است که خودش بچه دارد و حق دارد بخواهد درباره‌ی پدرش بداند. مسئولیت روایت این گذشته‌ی تلخ بر عهده‌ی حسین می‌افتد، دوست صمیمی یونس. حسین از فصل دوم راوی ماجرای آشنایی یونس و فاطمه، مشکلات ازدواجشان و حوادثی است که یادآوری‌شان برای فاطمه رنج‌آور و دردناک است.

مهلا این کتابِ همیشه بسته را باز می‌کند

مهلا هیچ‌چیز از پدرش نمی‌داند، اما سرسختانه در پی گشودن این گره است و موفق هم می‌شود. او می‌شنود که یونس مردی شوخ‌طبع و سرزنده، ولی دردسرساز بود که موقعیت‌های مهم زندگی‌اش را جدی نگرفته و می‌خواسته همه‌چیز را با فریبکاری‌هایی کودکانه دور بزند. اما برای ازدواج با فاطمه مانع بزرگی سر راهش قرار می‌گیرد؛ مخالفت خانواده‌اش. یونس برای بهتر کردن وجهه‌ی خود راهی جبهه‌ی جنگ می‌شود... کمیل صادقی، نویسنده‌ی داستان، یونس را با وجود کارهای اغراق‌آمیزش شخصیتی قابل باور نگه داشته، طوری که انگار همه‌ی ما یکی شبیهش را می‌شناسیم.

در رمان‌های معاصر ایرانی، موضوعاتی چون روابط خانوادگی بسیار پرمخاطب است. خانواده‌ی ایرانی با پیچیدگی‌ها و پیوندهای چندلایه همیشه داستان‌های دراماتیک زیادی درون خود دارد. کمیل صادقی در روایت خود از یکی از این خانواده‌ها، پاسخ سوال‌هایی را که در فصل اول برای خواننده ایجاد کرده، در گذشته‌ی خانواده‌ی مهلا می‌کاود. با خرید کتاب مهلا، از نشر مرسل داستانی احساسی با حس نوستالژی ایرانی می‌خوانید که گریزی هم به مشکلات اجتماعی در سال‌های پیشین می‌زند.

کتاب مهلا برای شما مناسب است اگر

• به رمان‌های اجتماعی ایرانی علاقه دارید.
• دلتان می‌خواهد یک داستان عاشقانه‌ی ایرانی با ماجراهایی غم‌انگیز بخوانید.
• از خواندن داستان‌هایی که به فرهنگ عامیانه نزدیک‌اند لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب مهلا می‌خوانیم

بعد از خوردن صبحانه شروع کردیم به پیاده‌روی. دنبال موقعیتی بودم تا کم‌کم حقایق زندگی‌ام را بگویم. راه گریزی نبود، تنها راه معجزه بود. آن‌قدرها هم بعید نبود، شاید در همین مدت کوتاه عمویم ویلایی می‌خرید و زندگی تغییر می‌کرد. گرم صحبت بودیم و نفهمیدیم چقدر راه را طی کرده‌ایم، فقط گاهی یونس می‌پرسید: داداش! چقدر راه دیگه مونده؟ نمی‌دانستم چه بگویم، نگاهش کردم و گفتم: نزدیکیم.

چندقدمی جلوتر چشمم به تابلویی افتاد و خشکم زد. روی تابلو نوشته بود بن‌بست شهید کاظمی؛ فامیلی من هم که کاظمی بود. داخل کوچه پر از خانه‌های شیک و لوکس بود. خودم هم نمی‌دانستم این فکر از کجا به ذهنم خطور کرد، انگار خودم نبودم و کسی دیگر به جایم سخن می‌گفت! با نگاهی به یونس گفتم: بالاخره رسیدیم، اینم از کوچه‌ی عمو که اسم کوچه‌م به‌نام پسرشه که شهید شده.

یونس با اشتیاق به خانه‌ها نگاه می‌کرد؛ خانه‌های زیبا در کنار هم. حتی هوای آن کوچه هم فرق داشت. آنجا فهمیدم که پول روی همه‌چیز تأثیر دارد و اصلاً چرک کف دست نیست. استرس من بیشتر شد، آخه نمی‌دانستم از الان به بعد را باید چه کنم. دلم می‌خواست برگردم و به یونس بگویم غلط کردم. کاش لال شده بودم و نمی‌گفتم تا با من بیاید! دستم را به‌سمت زنگ یکی از خانه‌ها بردم، اگر کسی داخلش بود چه؟!

ضربان قلبم روی هزار بود و دست‌هایم یخ زده بودند. در دلم یا خدایی گفتم و زنگ را زدم. چندثانیه‌ای گذشت و هیچ خبری نشد. بارها زنگ را زدم، اما انگار هیچ‌کس در خانه‌ی به این بزرگی نبود! آن‌روز بخت با من یار بود، برگشتم و به یونس گفتم: انگار غافلگیر کردن به من نیومده، مجبورم زنگ بزنم تا ببینم کجان!