معرفی و دانلود ماهنامه مدیریت ارتباطات - شماره 190 و 191

معرفی ماهنامه مدیریت ارتباطات - شماره 190 و 191

ماهنامه مدیریت ارتباطات - شماره 190 و 191 منتشر شد. «یک آمبیانس فریب‌کار»، «میدان را بردیم، جنگ رسانه را نه»، «راز جذابیت مرگبار نوستالژی» از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.

این ماهنامه با همکاری و همفکری تعدادی از صاحب‌نظران، اساتید، کارشناسان و خبرنگاران به‌جهت افزایش آگاهی در زمینه‌های ارتباطات، رسانه، IT، روابط عمومی و... فعالیت می‌کند و در تلاش است تا خلاء موجود در تولید محتوای عمومی و تخصصی در این حوزه‌ها را برطرف کند. مجله مدیریت ارتباط دوازده سال است که بدون وقفه در این حوزه فعالیت دارد و تاکنون 191 شماره از این نشریه منتشر شده است.

در بخشی از ماهنامه مدیریت ارتباطات - شماره 190 و 191 می‌خوانیم

کاره‌ای بودم «ایران اینترنشنال»، «صدای آمریکا» و «من و تو» را جزء اهداف مشروع نظامی تعریف می‌کردم و با آن‌ها همان برخوردی را می‌کردم که با سرباز صهیونیست و آمریکایی متجاوز به خاک میهن. «بی‌بی‌سی» را هم فقط به دلیل برخی مستندها و برنامه‌های گفت‌وگومحورش استثنا کردم وگرنه از حیث سیاسی و ملی این رسانه را هم در همان دسته تعریف می‌کنم. اما پیش از این اقدام عقلانی و انقلابی، قطعاً صداوسیمای خودمان را تعطیل می‌کردم. آنچه باعث مقبولیت و محبوبیت برخی از این شبکه‌های فارسی‌زبان شده است، عملکرد همین صداوسیمای ورشکسته‌ای است که هنری جز افزودن رونق رسانه‌های منحط آن‌ورآبی ندارد. این مقدمه‌ی کوتاه را داشته باشید تا برویم سر اصل مطلب. بی‌تعارف شبکه‌های بی‌بی‌سی، منوتو و ایران اینترنشنال در ارائه‌ی روایتی جدید به مخاطب مورد نظرشان موفق بوده‌اند.

پذیرش این نکته برای خود من هم بسیار سخت و جان‌کاه است، اما اگر حقیقت را نپذیریم لاجرم به همان راهی خواهیم رفت که صداوسیمای ورشکسته خودمان می‌رود. من در این یادداشت سعی خواهم کرد درباره‌ی علل توفیق این دو شبکه نکاتی را عرض کنم. امید که این نکات در چشم اهل انصاف و تحقیق مقبول افتد و مقدمه‌ای شود برای مطالعه‌ی دقیق‌تر این موضوع. مهم‌ترین علت مقبولیت یک روایت جدید، فروریختن روایت قبلی است. اگر روایت رسمی و رایج با قوت در عرصه حضور داشته باشد، به‌راحتی نمی‌توان روایتی جدید را جایگزین کرد.

روایت رسمی به دلیل تکراری بودن، تک‌بعدی بودن، صفروصدی بودن و مهم‌تر از همه راویانش که علی‌الاغلب صاحب قدرت بودند، اندک‌اندک ترک برداشت و فضا را برای روایت جدید آماده کرد. روایت قدیم با منطق همان سال‌های اول انقلاب تدارک دیده شده بود؛ منطقی که مخاطب آن را به‌راحتی می‌پذیرفت، منطقی که برای مخاطب خاص همان دوره کاملاً قابل قبول بود و به قول بنیان‌گذاران همان روایت، تصورش موجب تصدیقش بود. برای قبولاندن آن روایت به مخاطب به استدلال هم نیاز نبود. به قول نیچه استدلال خاص ضعفاست و قوی نیازی به استدلال ندارد. کلان روایت قدیم راویانی قوی داشت و همین که از زبان آن‌ها روایت می‌شد، یعنی درست بود و به اثبات و تجزیه و تحلیل نیاز نداشت. روز و روزگار خیلی زودتر از آنچه در تصور بود دگرگون شد.

قدرتمندترین راوی، روی در خاک کشید و مابقی راویان اندک‌اندک از آن اعتبار نخستینشان کاسته شد. نسلی جدید از راه رسید که روایت‌ها و راویان برایش قداستی نداشتند و نسل قدیم هم چیزهایی دید و شنید و خواند که دیگر نمی‌توانست به‌راحتی هر روایتی را چشم بسته قبول کند. رسانه‌هایی که قرار بود مرکز اصلی روایت رسمی باشند، روزبه‌روز از آدم‌های حرفه‌ای دورتر و دورتر شدند ایدئولوژی دایر، مدار همه‌ی شئون فردی و جمعی ما شد و شد آنچه نباید یا باید می‌شد.