معرفی و دانلود کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده

معرفی کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده

کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده نوشته‌ی ناهید وثیقی یکی از رمان‌های معمایی و ماجراجویانه‌ی نوجوان است که با فضایی متفاوت و روایتی چندلایه، مخاطب را وارد جهانی پر از پرسش، کشف و تعلیق می‌کند. این کتاب تلاش می‌کند هم‌زمان با روایت یک ماجرای پررمزوراز، به دغدغه‌ها و تجربه‌های ذهنی نوجوانان نزدیک شود و آن‌ها را درگیر داستانی کند که فقط به هیجان بیرونی متکی نیست.

درباره‌ی کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده

کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده نوشته‌ی ناهید وثیقی، داستانی است که از دل موقعیت‌های غیرمنتظره و نشانه‌های مبهم شکل می‌گیرد. روایت کتاب از جایی آغاز می‌شود که اتفاق‌هایی به‌ظاهر ساده، کم‌کم معنایی پیچیده‌تر پیدا می‌کنند و شخصیت‌های نوجوان داستان را به مسیری می‌کشانند که پر از سؤال و ابهام است. ناهید وثیقی با انتخاب فضایی معمایی، مخاطب را دعوت می‌کند تا همراه شخصیت‌ها به دنبال پاسخ بگردد و نشانه‌ها را کنار هم بگذارد.

داستان کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده از جایی شروع می‌شود که زندگی آرام پنبه، دخترکی ساکن خیابان ماهی‌فروش‌ها، ناگهان به‌هم می‌ریزد. ماهی‌هایی که بخش جدانشدنی زندگی این محله‌اند به شکلی مرموز می‌میرند و پدر پنبه ناپدید می‌شود. حالا پنبه در موقعیتی قرار می‌گیرد که ناچار است خودش به‌دنبال پاسخ برود؛ هم برای پیدا کردن پدرش و هم برای فهمیدن حقیقت پشت اتفاقی که همه را علیه او کرده است. مسیر پیش روی پنبه پر از آدم‌های عجیب، نشانه‌های مبهم و موقعیت‌هایی است که مرز میان واقعیت و خیال را کم‌کم محو می‌کنند و او را وارد ماجرایی بزرگ‌تر از سن و سالش می‌سازند.

در کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده، ماجراجویی فقط به حرکت فیزیکی و اتفاق‌های پرسرعت محدود نمی‌شود، بلکه بخش مهمی از آن در ذهن شخصیت‌ها جریان دارد. به لطف قلم عالی ناهید وثیقی و فضاسازی مثال‌زدنی او، نوجوانان داستان با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شوند که آن‌ها را وادار می‌کند به اطرافشان دقیق‌تر نگاه کنند و به آنچه بدیهی به نظر می‌رسد، شک کنند. همین رویکرد باعث می‌شود روایت این کتاب حالتی چندلایه پیدا کند و خواننده را فعالانه درگیر داستان نگه دارد.

معما، ماجراجویی و تجربه‌ی نوجوانی

یکی از نقاط قوت کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده، پیوند میان ژانر معمایی و تجربه‌های درونی نوجوانان است. داستان فقط درباره‌ی حل یک معما یا کشف یک راز بیرونی نیست، بلکه به ترس‌ها، تردیدها و کنجکاوی‌های شخصیت‌ها نیز می‌پردازد. نوجوانان داستان در مسیر ماجراجویی، با احساساتی روبه‌رو می‌شوند که برای بسیاری از مخاطبان هم‌سن‌وسالشان آشناست؛ احساساتی مانند سردرگمی، هیجان، ترس از ناشناخته‌ها و میل به کشف حقیقت.

روایت کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده به‌گونه‌ای پیش می‌رود که خواننده به‌تدریج وارد فضای داستان می‌شود و بدون آن‌که با توضیح‌های مستقیم روبه‌رو شود، نشانه‌ها را از دل اتفاق‌ها استخراج می‌کند. این شیوه‌ی روایت ناهید وثیقی، حس مشارکت را در مخاطب تقویت می‌کند و او را به همراهی فعال با داستان دعوت می‌کند.

کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده با تصویرگری یاسمین رستمیان توسط انتشارات هوپا منتشر شده و در دسته‌ی رمان‌های معمایی و ماجراجویانه‌ی نوجوان قرار می‌گیرد.

کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده برای شما مناسب است اگر

• 11 تا 15 ساله یا حتی بزرگ‌تر هستید و به داستان‌های معمایی و پررمزوراز علاقه‌مندید.
• دوست دارید رمانی نوجوانانه با فضای متفاوت و نمادین بخوانید.
• از داستان‌هایی که ذهن مخاطب را درگیر کشف و حدس می‌کنند، لذت می‌برید.
• به ماجراجویی‌هایی علاقه دارید که فقط به هیجان ظاهری محدود نمی‌شوند و لایه‌های درونی هم دارند.

در بخشی از کتاب ارتش پنبه و مرگ ماهی‌های پرنده می‌خوانیم

ما از این خبرها نبود. چیزی دست نخورده بود؛ همان‌طور که صبح گذاشته و رفته بودم. نباید وقت را تلف می‌کردم. کوله‌پشتی‌ام را برداشتم و سعی کردم به چیزهایی که لازم دارم فکر کنم، اما چیزی به ذهنم نرسید. نگاهی به دوروبرم انداختم. عکس بابا را از بالای تخت خودم و عکس مامان را از بالای تخت بابا برداشتم. هر دویشان داشتند می‌خندیدند. بابا توی حیاط خانه‌ی قبلی‌مان کنار یک گوساله‌ی سفید و قهوه‌ای نشسته بود. سر گوساله توی دست‌هایش بود و یک جفت کفش قرمز کنار پایش. مامان هم با یک کوله‌پشتی خیلی‌خیلی گنده بالای یک صخره نشسته بود. او عاشق کوه بود و عاشق من و بابا؛ اما یک روز می‌رود و دیگر برنمی‌گردد. هیچ‌کس هم نمی‌داند چرا.

هر دو تا عکس را انداختم توی کیفم، اما خیلی زود پشیمان شدم. اگر بابا برمی‌گشت خانه و می‌دید قاب عکس مامان بالای تختش نیست، حسابی پکر می‌شد. عکس مامان را گذاشتم سر جایش. از توی یخچال نیم‌وجبی‌مان، یک بسته شکلات و از روی میز یک مشت آلوخشک برداشتم و دویدم سمت آکواریوم. دست‌کم سی چهل تا ماهی‌گلی داشتیم. نمی‌دانستم روی کدام یکی می‌توانم حساب کنم. اگر یکی از آن ماهی‌های خیالباف به تورم می‌خورد، چی؟ یا یک حواس‌پرت، کم‌حرف، خجالتی یا یک ماهی پرادعا که فقط حرف خودش را می‌زند و کاری به کار بقیه ندارد. نه! نباید اشتباه می‌کردم. تردید داشتم. ترس اینکه دوباره گیر بیفتم داشت جانم را بالا می‌آورد. چاره‌ای نداشتم جز اینکه به حساب شانس یکی را بردارم و بیندازم توی کیسه. چشم‌هایم را بستم و کیسه را توی آکواریوم فرو کردم. چند ثانیه نگهش داشتم و بعد آرام کشیدمش بالا. کیسه خالی بود. همه‌ی ماهی‌ها جمع شده بودند یک گوشه و سر جایشان تکان می‌خوردند، همه‌شان به‌جز یکی. کله‌ا‌ش را آورده بود روی آب و دهانش را تند و تند باز و بسته می‌کرد. انگار که می‌خواست بگوید: «من! من رو با خودت ببر! کاری به اون ترسوها نداشته باش.»