کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود: زمانی که یکی از والدین از افسردگی رنج می‌برد

کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود نوشته‌ی آنیا موبست داستانی آموزنده برای کودکان است که آن‌ها را با افسردگی والدین آشنا می‌کند. این قصه‌ی مصور آموزنده با داستانی جذاب، ساده و خلاقانه مفاهیم پیچیده‌ی روانشناختی را برای کودکان توضیح می‌دهد.

درباره‌ی کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود

جان پسری پنج ساله است که با پدر و مادرش زندگی می‌کند. اما مدتی است که مادر جان دیگر آن آدم همیشگی نیست. او اکثر وقت‌ها بی‌حوصله است و به حرف‌های جان گوش نمی‌دهد. مثل قبل برای جان قصه نمی‌خواند. تحمل سروصدای بچه‌ها را ندارد و فراموش کرده که برای جشن مهد کودک جان یک کیک شکلاتی بزرگ درست کند. جان گاهی احساس می‌کند که مادرش دیگر او را دوست ندارد. تا اینکه بالاخره یک روز مادر جان پیش یک روان‌درمانگر می‌رود و جان را هم با خود می‌برد. اینجاست که جان با بیماری مادرش، یعنی افسردگی بیشتر آشنا می‌شود. کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود (Als Mama nur noch traurig war: Wenn ein Elternteil an Depression erkrankt) نوشته‌ی آنیا موبست (Anja Möbest) داستانی آموزنده برای کودکان است که افسردگی والدین را در قالب داستان برای کودکان توضیح می‌دهد.

کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود یک کتاب تصویری کودک با تصاویر زیبا، شاد و رنگارنگ است که کودکان را با افسردگی، علائم و نشانه‌های آن آشنا می‌کند و می‌آموزد که چگونه می‌توان افسردگی را درمان کرد. این کتاب یکی از معدود کتاب‌های کودک به زبان فارسی است که افسردگی را به‌صورت داستانی ساده، ملموس و واضح همراه با بیانی جذاب برای کودکان توضیح می‌دهد. انتشارات تی تی پول این کتاب را با ترجمه‌ی فرشته آقاجانی منتشر کرده تا به کودکان بیاموزد تغییرات خلقی والدین تقصیر آن‌ها یا نشانه‌ی کم‌ارزشی‌شان نیست و به خانواده‌ها انگیزه بدهد تا با مهربانی، آگاهی و کمک گرفتن از متخصص راهی درست برای درمان و آرامش خانواده انتخاب کنند.

کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود برای شما مناسب است اگر

• مربی، معلم یا مشاور کودکان 6 تا 12 سال هستید و می‌خواهید آن‌ها را با مفهوم افسردگی، نشانه‌ها و درمان آن آشنا کنید.
• می‌خواهید برای کودکتان داستانی آموزنده درباره‌ی افسردگی والدین بخوانید.

در بخشی از کتاب روزایی که مامان همیشه ناراحت بود: زمانی که یکی از والدین از افسردگی رنج می‌برد می‌خوانیم

آخر هفته قرار بود مامان بزرگ بیاد دیدنشون. مامان حالش خیلی بد بود و می‌خواست همه چی سر جاش باشه.

اون وقتی دید ماشین‌های اسباب‌بازی جان روی فرش اتاق نشیمن پارک شدن، سرش داد زد. ولی این منصفانه نیست! چون همه‌جا یه عالمه وسایل مامان و بابا هم روی زمین بود. نظر بابا هم همینه و به مامان گفت: «حالا خودتو الکی عصبانی نکن. خونه اونقدرا هم به هم ریخته نیست.»

مامان شروع کرد به گریه کردن و با هق هق گفت: «شما اصلاً منو درک نمی‌کنین.»

جان ماشین‌هاشو برداشت و رفت تو اتاقش. یعنی ممکنه واقعاً تقصیر اون باشه که مامان همیشه ناراحته و یه جورایی عجیب و غریب شده؟ یعنی اگه اون می‌تونست همیشه مرتب و مؤدب باشه، همه‌چی درست می‌شد؟