نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی گورهای گاوچران - روبرتو بولانیو

از آن کتاب هایی ست که بیشتر از اینکه روایتِ منظم و کلاسیک باشد، شبیه تکه هایی از حافظه، تبعید و آشفتگیِ یک نسل است. بولانیو در این اثر هم مثل بیشتر نوشته هایش سراغ آدم های حاشیه ای، سرگردان و زخمی می رود؛ کسانی که بین سیاست، خشونت، ادبیات و تنهایی معلق مانده اند. سه داستانِ کتاب حال وهوایی شبیه رویا یا خاطره دارند؛ انگار راوی خودش هم مطمئن نیست دقیقاً چه چیزی واقعی بوده و چه چیزی فقط در ذهنش مانده. این ابهام عمدی است، چون بولانیو بیشتر از «اتفاق»، درباره حسِ گم گشتگی و بی ثباتی حرف می زند. عنوان «گورهای گاوچران» خیلی مهم است؛ گاوچران در ادبیات معمولاً نماد آزادی و ماجراجویی است، اما بولانیو این تصویر را به چیزی تلخ و شکست خورده تبدیل می کند. شخصیت هایش دیگر قهرمان نیستند؛ نسل هایی اند که آرمان های سیاسی، انقلاب یا رؤیاهای جوانی شان دفن شده. مثل بسیاری از آثار Roberto Bolaño، ادبیات در کتاب نقش عجیبی دارد؛ هم پناهگاه است، هم نوعی جنون. آدم هایش مدام می خوانند، می نویسند، فرار می کنند و سرگردان اند، انگار هنر تنها چیزی ست که وسط این آشوب هنوز زنده مانده. سبک بولانیو هم عمداً ناآرام و شناور است. او توضیح کامل نمی دهد، پایان های قطعی نمی سازد و خواننده را در ابهام رها می کند. برای بعضی ها این فوق العاده جذاب است و برای بعضی خسته کننده؛ چون باید بیشتر «حسش» کنی تا صرفاً دنبال داستان باشی. نسلی که زمانی خیال می کرد دنیا را تغییر می دهد، حالا میان خاطره، تبعید و شکست، دنبال معنایی برای ادامه دادن می گردد

علی رغم صدای خوب راوی، کتاب بسیار حوصله‌سربر بود
یعنی فقط به خاطر اینکه پول دادم و صدای راوی خوب بود گوش دادم!