کتاب صوتی من خواب دیده‌ام

کتاب صوتی من خواب دیده‌ام نوشته‌ی فاطمه الیاسی، داستانی با مضامین مذهبی و تاریخی است که ریشه در واقعیت دارد. الیاسی در این کتاب، ماجرای فرقه‌ی واقفیه و انحرافی که در دین ایجاد کردند را در قالب یک داستان روایت می‌کند.

درباره‌ی کتاب صوتی من خواب دیده‌ام

فاطمه الیاسی در کتاب صوتی من خواب دیده‌ام، داستانی تاریخی و مذهبی را به مخاطبان ارائه کرده. این رمان به‌طور خاص به ماجرای به وجود آمدن فرقه‌ی «واقفیه» می‌پردازد. واقفیه فرقه‌ای انحرافی بودند که از زمان امام هفتم شیعیان به وجود آمدند. آن‌ها جمعی به سرکردگی وکلای امام کاظم بودند که در زمان مرگ این حضرت، ثروت ایشان را به ناحق نزد خود نگه داشتند و با تغییر آیات و احادیث به نفع خودشان، تلاش کردند تا مردم را از بیعت با امام رضا باز دارند و به بیعت با خودشان به‌عنوان ولی امام دعوت کنند. این کتاب با آنکه ساختاری رمان‌گونه دارد، ولی از منابع معتبری چون «الغیبة» و «اختیار معرفة الرجال» شیخ طوسی، «علل الشرایع» شیخ صدوق، «الارشاد» شیخ مفید، «اعلام الوری» طبرسی و ... برای نوشتن آن بهره گرفته شده که آن را به واقعیت بسیار نزدیک کرده است.

در طول تاریخ دین، انحرافات زیادی به وجود آمد که بخشی از آن حاصل بدفهمی و یا انتقال نامناسب آیات و احادیث به دیگران بود. اما در ماجرای فرقه‌ی واقفیه چنین اتفاقی رخ نداد؛ یعنی آنچه که از مشکلات و ناگواری‌ها برای مردم و اهل بیت پیش آمد حاصل سوءتفاهماتی جزئی نبود که از بدفهمی ایجاد شده، بلکه عده‌ای دانسته و با نیاتی شیطانی در تلاش بودند تا با اشاعه‌ی آیات و احادیث و روایاتی که در ظاهر با اهدافشان هم‌سو بودند، مردم را فریب بدهند. کسب قدرت و البته حفظ اموالی که از امام کاظم باقی مانده بود، دلیل اصلی ایجاد این فرقه و تمام اعمال پلیدی بود که در جهت فریب مردم انجام شد.

تمام این وقایع تاریخی بخشی از کتاب صوتی من خواب دیده‌ام هستند که کاری از نشر صوتی سماوا و انتشارات چاپ و نشر بین‌الملل است. این کتاب را با صدای فاطمه رضی و مجید تیزرو می‌شنوید.

کتاب صوتی من خواب دیده‌ام برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از دوست‌داران رمان‌های مذهبی هستید، از شنیدن این کتاب استقبال خواهید کرد.

در بخشی از کتاب صوتی من خواب دیده‌ام می‌شنویم

خانه‌اش کوچک است، اما نه به کوچکی خانه‌ام در مدینه. نصف حیاط یک وجبی‌اش را ایوان کوتاهی گرفته و سایه انداخته. روبنده را باز می‌کنم و «پوف» می‌کشم. تحملش آن هم در این هوای گرم، عذاب‌آور است. روبه‌روی خانه می‌ایستم و به اتاق خالی چشم می‌دوزم. چقدر جای فضل اینجا خالی است که بدود و با پاهای تپل گوشتالویش از پله‌ها بالا برود. چشمم را می‌بندم و او را کنار پنجره‌ی اتاق بالایی تصور می‌کنم. سرش را از پنجره بیرون آورده و تا کمر از آن آویزان شده. خیز برمی‌دارم به سمتش و دهان باز می‌کنم که بگویم «نکن بچه می‌افتی!» اما قبل از اینکه صدایی از گلوی من خارج شود، صدایی از پشت سر میخکوبم می‌کند.