کتاب صوتی چشمه

توران صادقی در کتاب صوتی چشمه، داستان دو زن نازا را روایت می‌کند که مأمور به دفن دو نوزاد مرده هستند. طبق سنت‌ها و رسوم کورکورانه‌ی مردم روستا، اگر اطفال مرده را زنان نازا به خاک بسپرند دامنشان سبز می‌شود، ولی غافل از اینکه این رسم جاهلانه، مسیر زندگی خیلی‌ها را تغییر می‌دهد.

درباره‌ی کتاب صوتی چشمه

کتاب صوتی چشمه نوشته‌ی توران صادقی، داستانی کوتاه از جهل و خرافه را روایت می‌کند. در روستایی کوچک و دورافتاده، وقت زایمان مادری رسیده که دوقلو آبستن است. روستا کوچک است و حرف میان مردم می‌پیچد، برای همین هم خبر این بارداری به گوش همه رسیده و همه منتظرند تا نتیجه‌ی نه ماه صبر و زحمت مادر را ببینند. مادر وضع حمل می‌کند، اما از بخت بدش دو طفل مرده به دنیا می‌آیند. اطرافیان بچه‌ها را در پارچه‌ی مخمل می‌پیچند و کسی را به دنبال «بانو» و «بلقیس» می‌فرستند تا مقدمات کفن و دفن بچه‌ها را آماده کنند.

در روستا رسم است که اطفال مرده را زن‌های نازا در تاریکی شب و در نزدیکی چشمه به خاک بسپرند تا در نتیجه‌ی این کار، دامنشان سبز شود و صاحب بچه شوند. بلقیس و بانو که حالا همه‌ی مردمان روستا آن‌ها را می‌شناسند، سال‌هاست حسرت به دنیا آوردن کودکی را می‌کشند. آن‌ها تابه‌حال هفت بچه را به همین شکل به خاک سپرده‌اند، نذر و نیاز فراوان کرده‌اند و در خانه‌هایشان سفره‌های حاجت‌طلبی بر پا کرده‌اند، اما از هیچ‌کدامِ این کارها نتیجه‌ای برایشان حاصل نشده.

هیچ‌کس نمی‌داند این رسم از کجا آمده، علتش چیست و اصلاً چه کسی آن را باب کرده. همه آن را از پدرانشان به ارث برده‌اند و این زنجیره‌ی مبهم و خرافی سالیان سال است که در بین مردم تکرار می‌شود. حالا هم بلقیس و بانو با نوزادانی مرده در بغل، به سمت چشمه می‌روند تا پیش از طلوع خورشید کار کفن و دفن بچه‌ها را تمام کنند. آن‌ها به دقت بچه‌ها را از پارچه بیرون می‌کشند و بند نافی را که مادر طاقت بریدنش را نداشته جدا می‌کنند. بلقیس اول جلو می‌رود تا کودک را در آب چشمه غسل دهد که ناگهان با تکان ضعیفی در بدن کودک، سر جایش خشک می‌شود...

کتاب صوتی چشمه کاری از نشر صوتی خانه‌ی داستان چوک است و شما آن را با صدای سیما میرهادی زاده می‌شنوید.

کتاب صوتی چشمه برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه اجتماعی ایرانی مخاطب اصلی این اثر هستند.

در بخشی از کتاب صوتی چشمه می‌شنویم

بلقیس آهی کشید و گفت: «دست از سرمان بردارند. من دیگه بچه‌م نمی‌شه.» سایه‌ی گاری و مرد که او را به جلو می‌راند، بلندتر از دو زن بود. بلقیس که دامن گلدارش روی زمین کشیده می‌شد گفت: «عام‌کریم یواش‌تر، پاهام همراهی نمی‌کنند.»