نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی خاطرات خانه مردگان - فئودور داستایوفسکی
4.6
145 رای
راوی کتاب فردی از طبقه اشراف است که پس از قتل همسرش خودرابه دادگاه معرفی میکند ومحکوم به کار اجباری در اردوگاه کار اجباری در سیبری میشود و دوران محکومیت خودرا روایت میکند. این فرد به این دلیلی که از طبقه اشراف است توسط محکومین عادی در جمعهای خود پذیرفته نمیشود و رابطه سردی با او دارندو در دوران محکومیت خود با افراد متعددی آشنا میشود ازجمله چند قفقازی مسلمان، فرد نظامی تنومندی که به جای فرستاده شدن به زندان مخصوص نظامیها به زندان افراد عادی منتقل میشود ویا فرد متدینی که به دلیل اعتمادی که بقیه زندانیان به او دارند پولهای خود را به او میسپارند تاتوسط بقیه زندانیان دزدیده نشود. درطول داستان با سلسله مراتبی که بین افراد حاکم است آشنا میشویم ازجمله افرادی که به عنوان شهردار انتخاب میشود تا نوعی واسطه بین زندانیان و مسئولین زندان باشند همچنین مشقاتی که زندانیان تحمل میکنند تا دوران محکومیت را طی کنند بیان میشود و حتی به زندانیانی که فرار میکنند پرداخته میشود و انها را راوی تجزیه و تحلیل میکند و همچنین به رابطه بین اشراف و افراد عادی هم میپردازد که درزندان هم برقرار است با این تفاوت که اشراف قدرتی که بیرون از زندان دارند را در زندان ندارند و بانوعی تحقیر با انان برخورد میشود. در اخر اجرای اقای سلطان زاده عالی و درجه یک بود.
داستایوسکی در «مردمان فرودست» با طرحی روانشناسانه از شخصیتها و نمایش احساسات عمیق و پیچیده آنها در قالب و شیوه نامهنگاری، به مخاطب اجازه میدهد که به درونیترین افکار و عواطف شخصیتها دسترسی پیدا کند و بهاینترتیب، تصویری زنده و ملموس از زندگی فقرا در روسیه تزاری ارائه میدهد.
او با دقت و حساسیت، دشواریهای طاقتفرسای روزمره افراد فقیر را به تصویر میکشد و نقدی اجتماعی از ساختارهای ناعادلانه جامعه که در نابرابریهای اجتماعی و اقتصادی دست و پا میزنند ارائه میدهد.
با وجود سادگی نسبی ساختار داستان در مقایسه با آثار متاخر دیگر نویسنده همچون «برادران کارامازوف» و «جنایت و مکافات»، همچنان در نمایش زوایای پنهان روان انسان موفق است.
طبق معمول ترجمه خوب و روان جناب شهدی و روایت خوب آقای سلطانزاده که یکهتاز راویان آثار داستایوسکی است، شنیدن اثر را جذابتر میکند.
او با دقت و حساسیت، دشواریهای طاقتفرسای روزمره افراد فقیر را به تصویر میکشد و نقدی اجتماعی از ساختارهای ناعادلانه جامعه که در نابرابریهای اجتماعی و اقتصادی دست و پا میزنند ارائه میدهد.
با وجود سادگی نسبی ساختار داستان در مقایسه با آثار متاخر دیگر نویسنده همچون «برادران کارامازوف» و «جنایت و مکافات»، همچنان در نمایش زوایای پنهان روان انسان موفق است.
طبق معمول ترجمه خوب و روان جناب شهدی و روایت خوب آقای سلطانزاده که یکهتاز راویان آثار داستایوسکی است، شنیدن اثر را جذابتر میکند.
سلام واقعا نمی دونم راجع به این شاهکار چه نظری باید دادبا عرض پوزش از اساتید و بچه های کتابراه فقط خواستم یه مطلبی بگم واقعا 200سال پیش نابغه ای به نام داستایوفسکی ظهور کرد واقعا شاید حتی به خوشبینانه ترین حالت ممکن نمیدونست آثاری که می نویسه و خلق می کنه آثاریست جاودانه که در ژانر خودش به نظر من هیچ نویسنده ای با اختلاف خیلی زیاد حتمی نمیتونه نزدیک به این آثار رو خلق کنهمن این دومین کتاب از داستایوفسکی بود که گوش کردم و واقعا هنگ کردم و احساس میکنم سخته انتخاب کتاب چون واقعا الان از تمام نویسندگان توقع شاهکار داریم قصدم مقایسه نبود و ممنون از جناب سلطان زاده که آدم با تک تک شخصیتهای داستان زندگی می کنه و احساسشون رو درک کرد و حتی دید ممنون از همه دوستانی که با نظرات درستشون باعث شدن من این اثر رو انتخاب کنم و کیف کردم لذت بردم ♥️♥️♥️♥️
وقتی موضوع زندان و دادگاه و استنطاق اگر باشد، داستایوفسکی به دلیل تجارب فردیاش بهترین روایت را دارد و این کتاب ظاهرا تجربه خود اوست در زندان. کتابی درخشان در مردمنگاری در زندان.
کتاب جزئیاتی دارد از ادمها و روابطشان و تحلیلهایی که میشد روی روابط بین انسانی داشت. اما بخش چشمگیرش جاییست که او رفتارهایی که توهم ازادی میدهد را روایت میکند.
داستایوفسکی شرح میدهد که چطور ارامترین انسانها در یک لحظه علاقمندند به رهایی برسند و چطور به شورشی از درون و بیرون دست میزنند تا به درکی از آزادی برسند. حتی اگر چنین انتظاری از ایشان نبوده باشد.
چنان درباره احساس آزادی، احساس قدرت و روابط قدرت و حتی روابط و مناسبات طبقاتی حتی در جامعهای چون زندان سخن میگوید که میتوان روایتش در زندان را به جامعه بزرگتر تعمیم داد.
کتاب جزئیاتی دارد از ادمها و روابطشان و تحلیلهایی که میشد روی روابط بین انسانی داشت. اما بخش چشمگیرش جاییست که او رفتارهایی که توهم ازادی میدهد را روایت میکند.
داستایوفسکی شرح میدهد که چطور ارامترین انسانها در یک لحظه علاقمندند به رهایی برسند و چطور به شورشی از درون و بیرون دست میزنند تا به درکی از آزادی برسند. حتی اگر چنین انتظاری از ایشان نبوده باشد.
چنان درباره احساس آزادی، احساس قدرت و روابط قدرت و حتی روابط و مناسبات طبقاتی حتی در جامعهای چون زندان سخن میگوید که میتوان روایتش در زندان را به جامعه بزرگتر تعمیم داد.
خاطرات خانه مردگان اثر خاص تری نسبت به سایر آثار داستایوفسکی هست و با توجه به اتمسفر کوچکی که قصه در آن روایت میشود همچنان جذاب و گیراست. تم کلی قصه مانند سایر آثار داستایوفسکی فقر، بی عدالتی و عواطف انسانی هست که به صورت محدودتر در جامعهی زندانیان بیان میشود. وقتی این رمان رو با "رستاخیز" تولستوی که آن هم تقریبا با همچین موضوعی پیش میرود مقایسه میکنم به غایت به برتری و جذایت بیشتر قلم داستایوفسکی پی میبرم. البته امتیازی که نویسنده داشته از تجربه زندانی بودن طی سالهایی از عمرش به خوبی استفاده کرده تا اثری ماندگار خلق کند. صدای آرمان سلطان زاده هم که نیازی به تعریف ندارد و انگار برای شخصیتهای رمانهای روسی تربیت شده. ممنون.
داستایوفسکی نابغه نویسندگان قرن ۱۹ که اغلب نویسندگان بنام قرن ۲۰ سبک وصیاق این نویسنده رو در بسیاری از آثار خود قرار دادهاند و به زعم بزرگان اهل قلم آثار این نویسنده بزرگ الهام بخش نویسندگان بزرگی چون فاکنر و همینگوی وکامو بوده و با وجود گذشت بیش ار یک قرن هنوز هم آثار این نویسنده مورد بررسی و تحقیق در دانشکدههای زبان شناسی و ادبیات قرار میگیرد. این اور خاطرات دوران زندان داستایوفسکی در گولاگهای روسیه میباشد که دست نوشتههای یک محکوم درونگرا ومنزوی را نیز در آن آورده و آوری زیبا خلق کرده است.
با ادبیات روسیه کلا رابطه خوبی ندارم اما این یکی واقعا بد بود پر از جملات ضد و نقیض هر جملهای گفته میشد بلافاصله با جمله بعدی نقض میشد (مثلا از شخصی به مهربانی نام میبرد بعد چنان تخریبش میکرد که تکلیف نامعلوم میماند) به هر جهت برای من خسته کننده، به شدت جملات تکراری و بدون کوچکترین هیجانی بود به سختی تا انتها رو گوش دادم به امید یک پایان بهتر که نصیبم نشد،،، درضمن داستان به شدت مردانه و خشن بود و بی اندازه برای نکات ریز و بی اهمیت وقت گذاشته شده،، کلمه نوشابه به جای مشروب به شدت احمقانه و خنده دار ترجمه شده بود
کتاب تجربیات خود نویسنده در زمان زندانی بودن در سیبری است، درخصوص اتفاقهایی که برای او افتاده میشه گفت سرگذشت خودنوشته نویسنده است، من قبلا به همین نام کتاب صوتی با صدای آقای بهروز رضوی شنیده بودم، ولی انگار آن کتاب را از روی کتاب اصلی و بصورت خلاصه نوشتهاند و بیشتر نامههای داستایوسکی به برادرش را برای نکارش آن استفاده کردهاند و خیلی با این کتاب متفاوت بود، کتاب از داستایوسکی با صدای آقای آرمان سلطان زاده بی نظیر میشود، نمیشه از دست داد و حتما باید چندین بار آن را شنید
چقدر دلتنگ ترکیب ستایوفسکی با صدای آرمان سلطانزاده و ترجمه پرویز شهدی بودیم این سه گانه بینظیر هنوز یاد کتابهای داستایوفسکی مثل برادران کارامازوف ابله و قمارباز و سایر آثار ا صدای آقای سلطانزاده عزیز در خاطرمان هست البته هر کسی با آثار داستایوفسکی آشنا باشد بدون دانستن نویسنده این کتاب و دغدغه او از رنج انسان و ظلمهایی که بر همدیگر روا میدارند متوجه میشد که این هم یکی از تجربیات داستایوفسکی است در هر حال کتاب عالی بود ممنونم خسته نباشید
خاطرات خانه مردگان یه جورایی مثل یه پنجرهست به دنیای سخت و دلخراش زندان و رنج آدمایی که توش بودن. داستایوفسکی با زبون ساده ولی پر از احساس، داستان زندگی و فکرهای یه آدم زندانی رو تعریف میکنه که هم دردهاش واقعی و هم درسهای عمیق داره. شاید بخشی از داستان سنگین باشه و وقتایی حوصلهسربر، ولی خب همین سختیها باعث میشه بیشتر به عمق درد و تنهایی این آدمها پی ببری. به نظرم کتابییه که باهاش آدم بهتر میتونه معنای آزادی و انسانیت رو بفهمه.
من دوسش داشتم، تا حالا بیشتر تعریف داستایوفسکی رو شنیده بودم ولی الان عجب از ذهن مشغول و خلاق و... دارم.
جذابیت تعریف و صحنه سازیها به حدی بود که لذت قرار گیری در صحنه را میشد حساب کرد.
اما به شخصه گه گاهی خسته میشدم و از دید من نهایت در هر دفعه یک ساعت باید برای شنیدن این کتاب وقت گذاشت
جذابیت تعریف و صحنه سازیها به حدی بود که لذت قرار گیری در صحنه را میشد حساب کرد.
اما به شخصه گه گاهی خسته میشدم و از دید من نهایت در هر دفعه یک ساعت باید برای شنیدن این کتاب وقت گذاشت
چیزی که برام عجیب بود شخصیت آدمهای توی زندان بود که یجوری امید رو تو دلشون زنده نگه میداشتند، سرشونو یه جوری گرم میکردن. احساس کردم برای شرایط فعلی من قابل درکه. چقدر عجیب که روحیه شونو نباختن. میل به آزادی.. اگه اون شرایط کثیف و زنجیرها و شلاقها نبود خودم بشخصه میلی به بیرون اومدن نداشتم. اصلا زندگی بیرون مگه چه شکلیه؟ اون فصلی که راجع به حیوونا بود خیلی دردناک بود خیلی غصه خوردم. برای اون سگ بیچاره که خودشو رو زمین میکشید و هیشکی، نه که نازش کنه لگدش هم میزد. با خودم میگفتم الهی تو زندان بپوسید که با این طفل معصوم این کارو میکنید. پوست سگ.. ای خدا. قلبم فشرده شد. اینکه تو اون شرایط حتی معمولیترین چیزها بنظر مهم میان. چون آدمها باید سرشونو به یه چیزی گرم میکردن. شده حتی صحبت از گذشته، صحبت فامیلهای دور، شایعه پراکنی،.. نمیدونم، خیلی این شرایط برام عجیب بود و حس کردم اینا رو الان شنیدم تا چیزی به من بفهمونه..