نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی خشم و هیاهو - ویلیام فاکنر

برخی کتاب ها پس از پایان، جهان را اندکی روشن تر می کنند؛ اما «خشم و هیاهو» برای من بیش از آنکه پنجره ای به معنا بگشاید، هزارتویی از ابهام بر جای گذاشت. فاکنر بی تردید نویسنده ای بزرگ و تأثیرگذار است، اما در این رمان، پیچیدگی گاه به غایت بدل می شود، نه به ابزار. نثر سنگین، روایت های گسسته، آشفتگی زمان و انبوه جمله هایی که بیش از آنکه حامل معنا باشند، درگیر نمایش فرم اند، خواننده را پیوسته از متن دور می کنند. دشواری، زمانی ارزشمند است که به کشف حقیقتی عمیق تر بینجامد؛ اما اینجا، در بسیاری از بخش ها، تنها بر ابهام می افزاید. شاید از همین رو بود که ارنست همینگوی با کنایه گفت: «فکر می کند احساسات بزرگ از کلمات بزرگ به دست می آیند.» هرچند این داوری را نمی توان درباره تمام آثار فاکنر تعمیم داد، اما در مواجهه با این رمان، طعنه همینگوی بی ارتباط به نظر نمی رسد. شهرت «خشم و هیاهو» بیش از آنکه از قدرت روایت سرچشمه بگیرد، از جایگاه تاریخی آن در تجربه گرایی ادبی نشأت می گیرد. اما نوآوری، هنگامی که نتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند و در پایان اندیشه ای روشن یا تأثیری ماندگار بر جای نگذارد، بیش از آنکه فضیلت باشد، به خودنمایی فرمی شباهت پیدا می کند. برای من، این رمان بیش از آنکه شاهکاری خواندنی باشد، نمونه ای از افراط در پیچیدگی بود؛ اثری که میان انبوه واژه ها و ساختارهای شکسته، سادگی، شفافیت و رسالت روایت را قربانی کرده است.

با صدای گوینده اصلا نتوانستم ارتباط برقرار کنم بنابراین گوش دادن به کتاب را رها کردم.

گند زدین به این شاهکار ناب واقعا این چه خوانش مضخرفی بود

سبک خاص نوشتن فاکنر را دوست دارم

گوینده افتضاح است و کتاب را نابود کرده