کتاب صوتی ایستگاه آبشار

کتاب صوتی ایستگاه آبشار مجموعه‌‌ای متشکل از بیست و هفت داستان کوتاهِ شنیدنی به قلم پرویز دوایی، نویسنده و مترجم خوش‌ذوق کشورمان است. خاطره و نوستالژی دستاویز اصلی دوایی برای روایت‌ِ قصه‌های حاضر در این مجموعه بوده است.

درباره کتاب صوتی ایستگاه آبشار

پرویز دوایی (Parviz Davaei) نامی آشنا برای اهالی فرهنگِ این مرزوبوم است. بسیاری از ما نخستین بار از طریق ترجمه‌ی درخشان وی از کتاب «تنهایی پرهیاهو»، با بهومیل هرابال، نویسنده‌ی چک‌تبار، آشنا شدیم. همچنین، نقدهای درخشانی از دوایی را در نشریات سینمایی به خاطر داریم که شمایل تازه‌ای از منتقد سینما را برایمان ترسیم نمودند.

ویژگی بارز آثار دوایی، چه در ترجمه، چه در تألیف، زبان خاص، پویا، شیرین و پراحساسِ اوست، که طبعاً بیش از همه در آثار داستانی‌اش منعکس شده است. در همین راستا، پیشنهاد می‌کنیم که حتماً شنونده‌ی کتاب صوتی ایستگاه آبشار باشید. اثر مذکور مجموعه‌ای است متشکل از بیست و هفت داستان کوتاه که جملگی دارای فضایی گرم و صمیمی و نوستالژیک‌اند. دوایی در داستان‌های کوتاه این مجموعه، در قالب راویان خود فرو رفته و از چشم آنان دنیای اطراف خود را نگریسته و شرح داده. ویژگی این دنیا، چنان‌که خواهید شنید، سادگی و لطافت آن است. خاصّه آنکه اغلب داستان‌های این مجموعه آکنده از اتمسفر دلربا و اغواگر دوران کودکی و نوجوانی‌اند.

از میان بیست و هفت اثر حاضر در کتاب ایستگاه آبشار، چند عنوان را محض ذکر نمونه بیان می‌کنیم: «چرخ خیاطی، ماجرای عاشقانه، نورا، شبی در سیرک، گیتی، طلا، بادام، رنگ‌ها».

در پایان، اشاره به نکته‌ای دیگر را نیز لازم می‌دانیم: چنانکه بیان آمد، حال‌وهوای دوران کودکی و نوجوانی سیطره‌ای تام و تمام بر آثار گردآمده در مجموعه داستان پیش رو دارد. با این حال، این نباید دلیلی شود تا بپنداریم که داستان‌ها عیناً برگرفته از خاطرات حقیقیِ نویسنده از دوران خردسالی‌اند. البته که نوشته‌های پرویز دوایی همواره از لحنی شخصی برخوردارند، اما نکته‌ی مهم آن است که او نیز، مثل هر نویسنده‌ و هنرمند خوب دیگر، مایه‌های واقعیت را در پروسه‌ای خلاقانه به آثاری بدل کرده که پیش و بیش از همه، نشان از «تخیلِ» خالق خود دارند.

کتاب صوتی ایستگاه آبشار مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به ادبیات داستانیِ امروز ایران، مخاطبین اصلی کتاب ایستگاه آبشار از پرویز دوایی‌اند.

با پرویز دوایی بیشتر آشنا شویم

پرویز دوایی (متولد سال 1314) مترجم، منتقد و داستان‌نویس ایرانی است. او از دانشگاه تهران در رشته‌ی زبان و ادبیات انگلیسی فارغ‌التحصیل شده و از همان ابتدای فعالیت حرفه‌ای خود، به کار ترجمه اشتغال داشته است. علاوه بر این، او در مقام منتقدی شناخته‌شده، با مجلات مطرحی چون «فردوسی» و «ماهنامه‌ی سینمایی فیلم» نیز همکاری نموده است.

از میان ترجمه‌های پرویز دوایی می‌توان به دو کتابِ «تنهایی پرهیاهو» و «سینما به روایت هیچکاک» اشاره کرد. از بین کارهای تألیفی‌اش نیز می‌توان از عناوینی چون «باغ»، «بلوار دل‌های شکسته» و «روزی تو خواهی آمد» یاد کرد.

گفتنی است که دوایی یکی از چهره‌هایی بود که در سومین جشن جایزه‌ی کتاب سال سینمای ایران شایسته‌ی تقدیر شناخته شدند.

در بخشی از کتاب صوتی ایستگاه آبشار می‌شنویم

دفعه‌های اولی که چرخ را می‌بردیم به بانک، مادر خجالت می‌کشید. سر بازارچه که به خیابان اصلی می‌خورد، کنار جوب چرخ را می‌گذاشتیم روی زمین و منتظرِ درشکه که بیاید. روی چرخ را پارچه می‌انداختیم، امّا ریخت بدنه‌ی چرخ پیدا بود. انگار همه‌ی محله می‌دانند که چرخ قرار است به بانک برود. شاید هم می‌دانستند، چون که آخرهای ماه که کفگیرها به ته دیگ خورده بود و حساب نسیه‌های خواروبار فروشی آقای کاوسی یا رزاقی بالا رفته بود، اغلب مردم راهی بانک می‌شدند.

توی راه، راسته‌ی خیابان خودمان تا سر سه‌راه، و از سر سه‌راه تا تمام خیابان چراغ برق (یا به قول مادرم چراغ گاز)، تا سرچشمه و توپخانه و آن طرف‌ها، بساط اسباب زندگی بود که روی زمین گذاشته بودند...