نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی ما - یوگنی زامیاتین

آی-۳۳۰: «وقتی نمی توانی از آخرین عدد صحبت کنید، پس چرا از آخرین انقلاب سخن می گویید؟ انقلاب نهایی وجود ندارد؛ تعداد انقلاب ها بی نهایت است…» پیش تر دنیای قشنگ نو هاکسلی را خوانده بودم؛ جایی که آرمان شهر از بیرون، به صورت یک نظم اجتماعیِ بی نقص و کنترل شده دیده می شود. اما زامیاتین در ما به درون فرد می رود و آرمان شهر را از چشم یکی از ساکنانش روایت می کند؛ انسانی که میان «من» و «ما»، آزادی و امنیت، و طبیعت و نظم گرفتار است. در هر دو رمان، حکومت می خواهد جامعه را به وضعی نهایی و تغییرناپذیر برساند؛ هاکسلی با لذت و آسایش، زامیاتین با عقل ریاضی و نظم مطلق. و شاید تلخ ترین نکته در ما این باشد که د-۵۰۳ حتی در جست وجوی چیزی ساده و انسانی مثل «مادر» است؛ رابطه ای که در جهان دولت واحد از بین رفته. او حتی به این فکر می کند که درد و رنج، اگر نشانهٔ رابطه باشند، از بی حسیِ کامل انسانی ترند.

فقط میشه گفت چقدر یوگنی زامیاتین باهوش بوده که تونسته همچین فضایی رو با این ریزه کاری ترسیم کنه و مقایسه‌های فلسفی آرمانشهر با بهشت، به جز اصل موضوع که مربوط به کمونیسم است واقعا ذهن رو درگیر می‌کنه. و اینکه میخوان همه» عقل «داشته باشن... به اجبار

نشون میده اگه انسان تو یه فضای محدود زندانی بشه و اونو مدام از جهان بیرون بترسونن مثل لاکپشت تو لاکش فرو میره و ترسو بار میاد گرچه خودش متوجه نباشه

بیش از هرچیز این کتاب را به این دلیل دوست دارم که ایده نوشتن یک داستان بلند رو در ذهنم بیدار کرد.

نسبت به ۱۹۸۴ بسیار ضعیف بود داستان کشش خاصی ایجاد نمیکرد گاهی جملات عمیقی در کتاب بود...

قبل از خوندن کتابای جرج اورول این کتاب رو بخونید. یوگنی زامیاتین 👏🏻💚

واقعا زیبا و پرمفهوم مرسی که تابستونمو ساختی

شبیه تماشای انسان از بالا و تحلیلی متفاوت از ذهن آدمیزاده

هنوز تمومش نکردم متنش یکم دشوار

یک رمان عالی با سبک فاخر و متفاوت!

ارزش مطالعه دارد