خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد

جولیان بگینی، متفکر معاصر، در خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد با رویکردی فلسفی به تحلیل دو مفهوم درهم‌تنیده‌ی مرگ و سوگواری پرداخته است. لازم به ذکر است که اثر حاضر ذیل مجموعه سخنرانی‌های تدتاک به انتشار می‌رسد.

درباره خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد:

مرگ از دیرباز، از همان زمان که سقراط در دادگاه آتن به نوشیدن جام شوکران محکوم شد، تا به همین امروز و یقیناً تا روزی که «فلسفه» و فکر فلسفی موجود باشد، به دیگر سخن، تا زمانی که انسان بر روی کره‌ی خاک باشد، موضوع تأملات و کاوش‌های فکری متفکران بوده و خواهد بود. البته این فقط فیلسوفان نیستند که مرگ را مسئله‌ای بزرگ و پرسشی لاینحل یافته و برای آشکار ساختن سرّ آن، یا دست‌کم معنای خاص آن برای آدمی، تلاش نموده‌اند. بلکه تمام انسان‌ها مستقیم یا غیرمستقیم به تأمل در باب مرگ پرداخته‌‌، و هر یک به سهم خود پاسخی به وحشتِ قرین با آن داده‌اند.

آنچه در خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد خواهید شنید نیز، در اصل چیزی جز یکی از بی‌شمار تلاش‌های بشری در راستای فهم‌پذیر ساختن حقیقت مرگ نیست. این تلاش اما ستودنی و شنیدنی‌ست. چرا که تلاش‌گرْ فیلسوفی‌ست برجسته، و نگاه او در این بررسی، نگاهی‌ست بسیار انسانی، همدلانه و احتمالاً برای بسیاری، آموزنده. گفتنی است که آنچه انگیزه‌بخش جولیان بگینیِ فیلسوف در طرح موضوع مرگ در کتاب حاضر بوده، تجربه‌ی تلخ مرگ پدر بوده است. پس طبیعی است که کتاب او، از جنبه‌های شخصی نیز تهی نباشد.

در پایان بد نیست مجدداً یادآوری کنیم که اثرِ پیش رو متعلق به مجموعه‌ سخنرانی‌های تدتاک است.

خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به مباحث فلسفی مخاطبین اصلی خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد از جولیان بگینی‌اند.

با جولیان بگینی بیشتر آشنا شویم:

او فیلسوف، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ای انگلیسی‌ست که بیش از بیست کتاب فلسفی برای مخاطبان عام نوشته. جولیان بگینی (Julian Baggini) یکی از بنیانگذاران «مجله‌ی فیلسوفان» است و در کنار آن برای روزنامه‌ها و نشریات معتبری همچون گاردین، بی‌بی‌سی و ایندیپندنت نیز مطلب می‌نویسد.

گفتنی است که بگینی مدرک دکترای خود را در سال 1996، با ارائه‌ی پایان‌نامه‌ای با موضوع «فلسفه و هویت شخصی»، از کالج لندن دریافت نموده است.

در بخشی از خلاصه کتاب صوتی وقتی پدرم مرد می‌شنویم:

مسلماً خیلی چیزهای هم راجع به مرگ هست که مایه‌ی نگرانیه. از همه واضح‌تر، اندوه خودمون نسبت به کسی که مرده. ولی فلاسفه کوشیده‌اند از این موضوع سر در بیارند و غالباً اینطور نتیجه گرفتند که هیچ جایی برای نگرانی نیست. اون شخص مرده. اون دیگه رنجی نمی‌کشه. ابراز تأسف از بابت اون‌چه که شاید از دست داده بی‌معنیه. چرا که دیگه کسی نیست تا بشه به حالش تأسف خورد. تنها کسایی که می‌تونن هر دردی رو حس بکنن، بازماندگانن.

فکر کنم این وسط اشتباه بزرگی وجود داره. اندوهی که یه نفر به حال شخص متوفی می‌خوره، از بابت این نیست که اون به طریق عجیبی هنوز هم این دوروبره و از قافله‌ی زندگی جا مونده...