کتاب صوتی بوسه‌ی خداحافظی

تفاوتی نمی‌کند چه سن‌وسالی داشته باشید؛ نقل‌مکان کردن به خانه‌ای جدید همیشه دشوار هست. راکون کوچولوی کتاب صوتی بوسه‌ی خداحافظی با معضل جدیدی روبه‌رو شده. او دلش نمی‌خواهد به خانه‌ی دیگری اسباب‌کشی کند... آدری پن، نویسنده‌ی با اثر شگفت‌انگیز به کودکان می‌آموزد چگونه تغییرات زندگی را در آغوش بکشند.

درباره کتاب صوتی بوسه‌ی خداحافظی:

اسباب‌کشی و خداحافظی کردن با جایی که سال‌ها در آن ساکن بوده‌ای کار آسانی نیست. این گفته را همه‌ی کسانی که حداقل یک بار از جایی به جای دیگر رفته‌اند، تأیید می‌کنند. این همان چیزی‌ست که درون‌مایه‌ی کتاب بوسه‌ی خداحافظی (A Kiss Goodbye) را رقم زده است. راکون کوچولو به همراه مادر و برادرش روی یک درخت زندگی می‌کرد. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت تا این که آن‌ها متوجه شدند درختی که سال‌های سال خانه‌ی آن‌ها بوده قرار است به زودی قطع شود...

راکون کوچولو هیچ‌جوره دلش نمی‌خواست خانه‌ی مورد علاقه‌‌شان را ترک کند. حتی وقتی که مادرش، با همدلانه‌ترین حالت ممکن به او گفت:‌ «احساست را درک می‌کنم. اما ما مجبور هستیم از اینجا برویم»، باز هم تغییری در شرایط ایجاد نشد. راکون قصه‌ی ما باز هم برای رفتن و ترک شرایط قبلی بی‌میل بود. آیا او در نهایت با خانواده‌ی خود همراه شد؟ این سوالی‌ست که برای یافتن پاسخ آن باید به کتاب صوتی بوسه‌ی خداحافظی گوش بسپارید.

آدری پن (Audrey Penn) در این اثر بی‌نظیر مفهوم مهمی را به تصویر کشیده است و در قالب داستانی کودکانه به بچه‌ها می‌آموزد که چطور می‌توانند با ترس‌های خود روبه‌رو شوند و شرایط جدید را در آغوش بکشند. چرا که در هر تغییری جنبه‌هایی هیجان‌انگیز و نکاتی برای یاد گرفتن وجود دارد.

کتاب صوتی بوسه‌ی خداحافظی مناسب چه کسانی است؟

کودکان 3 تا 7 سال نکات آموزنده‌ی بسیاری را با گوش سپردن به این داستان شنیدنی فرا خواهند گرفت.

با آدری پن بیشتر آشنا شویم:

این نویسنده‌ی برجسته‌ی آمریکایی بیشتر به‌خاطر کتاب بوسه‌ای بر دست شناخته می‌شود. جایزه‌ی انجمن کتاب‌خانه‌ی میداستیت و نامزد جایزه‌ی مدال کالدکات از جمله افتخاراتی‌ست که آدری پن موفق به کسب آن‌ها شده است. در سال 2004 اثر دیگر او، کتاب یک جیب پر از بوسه، نیز جزو پرفروش‌ترین‌های نیویورک‌تایمز قرار گرفت.

در بخشی از کتاب صوتی بوسه‌ی خداحافظی می‌شنویم:

فندقی در گوشه‌ای از لانه‌ی درختی نشسته و اخم کرده بود. او با کله‌شقی و سرسختی گفت: «من به جای دیگری نمی‌آیم و اینجا می‌مانم. می‌خواهم در درخت خود و پیش دوستانم باشم. جایی که من همیشه در آن زندگی کرده‌ام.»

مامان راکون پیشانی نگران و چین‌خورده‌ی فندقی را لمس کرد. او با مهربانی مادرانه با فندقی همدردی کرد و گفت: «می‌دونم که تو چه حسی داری. اما همه‌ی ما باید از اینجا بریم.»

فندقی با نگرانی گفت: «اما اینجا خانه‌ی من است. من اینجا را دوست دارم!»